Vanuit het hier en nu gaat u iedere seconde een stukje verder..

Zo moeilijk is dat toch niet? Als u kunt klokkijken en u zich een beetje bewust bent van uw eigen positie in het universum dan is het kinderlijk eenvoudig om tot het besef te komen dat uw eigen aanwezigheid in de ruimte en tijd letterlijk de plaats is waar vanuit het universum steeds verder uitdijt.  Bij iedere stap die u zet volgt een reactie daarop van het universum om u heen. En het universum is niet louter de enorme ruimte om ons heen gevuld met sterren en planeten,  het universum is het alles omvattende heelal. Wellicht afgeleid van “het al”.

Als ik hier een stukje tekst plaatst op dit weblog dan reageert het universum daar in zekere mate op. Geen zorgen, ik kan niet het hele universum even een slinger geven en ben ook niet in staat om de Maan uit positie te brengen. Nee, de mate waarin ik in staat ben om het universum te veranderen is groot, maar dan wel weer zo klein dat u er eigenlijk niets van zult merken. En ik ben geen tovenaar ofzo, ik heb net zoveel macht over het universum als u. De waarheid kan worden gevonden in het allerkleinste, wellicht kunt u uw eigen God vinden onder een steen, maar ja.. als je niet weet hoe je moet kijken ga je dat natuurlijk nooit zien of vinden..

Daar waar de wetenschap op zoek is naar een verklaring van de werkelijkheid zet diezelfde wetenschap zich bij iedere ontdekking steeds verder buiten spel. Ze lopen letterlijk de werkelijkheid voorbij door niet het spel in zichzelf te ontdekken. Daar waar het einde is daar is ook het begin, en natuurlijk kun je heel ver gaan in het zoeken naar het begin door met je telescoop de ruimte in te staren, of door het kleinst mogelijke deeltje in kaart te brengen. Een hele leuke puzzel, maar beide puzzels brengen u nooit daar waar u zijn moet. Om de werkelijkheid echt in kaart te brengen moeten we voornamelijk naar onszelf kijken, en de leuke contradictie die ons gegeven is maar die slechts een enkeling zal begrijpen is het volgende, ik zal hem even apart quoten zodat u er niet aan voorbij gaat. ( ow ja, u gaat altijd voorbij en wel met zo’n 300.000km/s terwijl licht het spoor is wat wij achterlaten in de ruimtetijd.. ).

Des te realistischer u bent, des te minder u in staat bent om de realiteit te bevatten. Als u denkt dat deze illusie echt is dan heeft u het mis. Het is echt een illusie.

Het is verder een heel klein stapje om tot een heel eenvoudig inzicht te komen, en met alle kennis van de wereld zult u nimmer tot deze wijsheid komen. Niets is zo vergankelijk als kennis, de eeuwigheid verbergt zich in wijsheid en kan gevonden worden in alle metaforen die de illusie van de werkelijkheid u laten zien. Als u droomt dan droomt u in metaforen, en als u wakker bent is dat eigenlijk exact hetzelfde. De realiteit is niets meer dan een hardnekkige droom waaruit u ooit zult ontwaken om wakker te worden in de volgende droom. Ha, dat klinkt weer lekker zweverig..:) En daar hou ik eigenlijk helemaal niet van, maar goed.. moet ik mijn ogen dan sluiten voor de werkelijkheid die een illusie is?

Goed, als je heel realistisch bent, en dan bedoel ik echt realistisch!, dan kunnen we eigenlijk helemaal niet bestaan. Hoe realistisch is het als ik stel dat er een oneindig grote ruimte bestaat waarin een oneindig klein stipje bestaat ( als de ruimte oneindig groot is, dan zijn wij natuurlijk oneindig klein)  waarin kleine wezentjes leven die achter een televisie op de bank zitten met een Ipad? En elke ochtend lopen die wezentjes naar de bakker en drinken koffie. Zo houden er blijkbaar ook van om elkaar de hersens in te slaan en zijn verslaaft aan olie. Ook denken ze dat ze in staat zijn om het universum in kaart te brengen, maar dat is ongeveer hetzelfde als de weg van Amsterdam naar New York te vragen aan een mier. De kans dat dat lukt is oneindig klein.

Goed, de enige overeenkomst die zowel door een mier of een mens begrepen zou kunnen worden ( en dat is wel zo eerlijk)  is dat je bij iedere actie die je teweeg brengt je in staat bent om het universum een klein beetje naar eigen inzicht in te vullen.  Heel eenvoudig eigenlijk, uw eigen bestaan in het hier en nu is exact op de plaats waar vanuit het universum telkens een stukje verder gaat. Vandaag is de grens van het universum, en uw eigen staat van bewustzijn ( en dat is de staat waarin u zich bewust bent van uw eigen moment in het “nu”) geeft aan hoe flinterdun of kort die grens eigenlijk is.

De realiteit creëren we zelf vanuit het “nu”.  En dat “nu” dat is dus de grens van het universum.  En nu verder…

 

 

 

 

 

 

 

 

Welkom op de grens tussen realiteit en toekomst..

Hoe dicht staat u nog bij uzelf? In welke mate realiseert u zich dat u zelf heel veel invloed heeft op de toekomst? Realiseert u zich dat u uw eigen toekomst continu zelf bepaald door er zelf voor de kiezen om een stapje naar links of rechts te maken? En dan gaat het niet over verkiezingen, maar puur om het momentje “nu” waarin u continu gevangen zit. Als ik stel dat u zelf uw toekomst bepaald dan denkt u vast aan de toekomst die u tegemoet komt over een paar dagen, een week, jaren of decennia. En daar gaat u eigenlijk een klein beetje de mist in. Het gaat hier over de toekomst die voor u ligt in enkele minuten of secondes. Het gaat over de toekomst waarin u nu een bepaald om een boterham te gaan smeren of dat u toch nog maar eerst een kop koffie gaat drinken. De keuze of u over een paar minuten in de auto stapt om naar uw werk te gaan of dat u toch maar met de fiets naar een kennis gaat en vandaag een dagje vrij neemt.

Iedere keuze die u maakt heeft een gevolg voor de toekomst. Vanuit uw eigen keuze die u maakt realiseert u een stukje werkelijkheid die wel of niet zal bestaan. Als u vandaag in de auto stapt om naar uw werk te gaan, en stel dat u windmolens verkoopt, dan bestaat er een kans dat u vandaag een order binnen krijgt om 20 windmolens te leveren en plaatsen op de nieuwe Maasvlakte. Het is ook mogelijk dat u onderweg gaat naar een kennis en daar toevalligerwijs een persoon tegenkomt die u een nieuwe baan aanbiedt zodat u over een paar weken geen windmolens meer verkoopt maar dat u ergens in Hong Kong de leiding gaat geven aan een nieuwe broodjeszaak.

Op ieder moment “vanuit uw eigen heden” maakt u telkens keuzes die zowel voor u als voor een ander de toekomst in bepaalde mate bepalen.  Er is eigenlijk niets absurds aan om te stellen dat de grens tussen wat was en wat komt precies op het moment is daar waar u uw keuzes maakt.  Het lijkt me niet zo vreemd om te stellen dat de grens tussen verleden en toekomst exact plaatsvind op het moment “nu”.

Het verbaast me dan weer wel een beetje dat ik dan zoveel bagger over mij heen krijg als ik stel dat het moment “nu” tevens de uiterste grens van het universum is. Ik weet wel hoe het komt eigenlijk..:)

Als ik het over de uiterste grens van het universum heb dan pakt men een telscoop en gaat zo ver mogelijk het universum in staren. En slechts een enkeling realiseert zich dat datgene wat zo ver weg lijkt eigenlijk heel dichtbij is. Uw eigen bestaan in de 4 dimensionale ruimtetijd  is exact de plaats waaruit nieuwe tijd en ruimte ontstaat. Voorbij de uiterst grenzen van het universum ligt slechts de ongeschreven toekomst. Heel simpel eigenlijk, voorbij het universum bestaat niet omdat het simpelweg nog niet zo laat is.

De lichtsnelheid is een broodje aap..

Het is erg jammer dat men in de natuurkunde niet meer in staat is om buiten het hokje te kijken. Laten we dit maar wetenschappelijke blindheid noemen. Dat de lichtsnelheid geen snelheid is is verdraait eenvoudig te bewijzen, maar helaas weet haast niemand hoe je dan moet kijken. Dit is goed te vergelijken met het oude idee van een platte aarde waarbij we nu door goed te kijken duidelijk kunnen zien dat de aarde rond is. Als je weet hoe je moet kijken kun je het letterlijk zien. En als je niet weet hoe je moet kijken dan ga je het nooit zien.

Voor iedere seconde die we tellen schrijven we letterlijk een stukje op in de ruimtetijd, we hoeven maar op onze klok te kijken om te zien dat het steeds later wordt. En als we nu even 24 uur naar onze klok blijven kijken dan zult u zien dat u over 24 uur in de toekomst bent beland. Hoezee..  u bent zojuist begonnen aan uw tijdsreis naar de toekomst.

Aan de andere kant van dit verhaal zitten de fotonen. En daar waar u telkens met 1s/s een stukje verder gaat in de ruimtetijd daar blijven fotonen achter in de ruimtetijd van het verleden.  Licht blijft achter als een spoor van vervlogen ruimtetijd terwijl u op ieder moment een stukje verder gaat. Zonder het “nog” te beseffen bevindt u zich op de uiterste rand van het universum waarin u uw dromen wel of niet waar kunt maken. Wat u niet doet zal nooit bestaan in dit universum en dat wat u wel doet blijft “zichtbaar” achter in de ruimtetijd van het verleden. Hoe wakker bent u om te beseffen dat uw eigen besef van het heden in uw eigen momentje “nu” de grens van het universum is? Bent u in staat om anders te kijken?

 

U gaat verder daar waar “het licht” u verlaat..

Op mijn weblog is het niet zozeer de vraag ofdat ik wel of niet het ongelijk van de natuurkunde kan bewijzen aangaande de snelheid van licht. Waar het op mijn weblog om draait is slechts de vraag of u in staat bent om zich te verplaatsen in het idee wat ik heb van het universum, waarbij ik stel dat mijn eigen aanwezigheid in het hier en nu zich afspeelt op het uiterste puntje van een “ruimte-tijd” pijl. De spreekwoordelijke grens tussen gisteren en morgen is vandaag. En ik stel dus dat vandaag oftewel het heden de absolute grens is van het universum.

We zien alles wat is geweest, en we creëren zelf hetgene wat in de toekomst zichtbaar zal zijn.
U en ik gaan verder daar waar het licht slechts de beelden van het verleden met zich mee draagt.

Heel eenvoudig eigenlijk, en toch blijkt dit beeld nergens te bestaan in de wetenschap. Hoe komt dat toch?

 

Relativiteit betekend dus ook dat de Zon net zo goed om de aarde draait als andersom..

Natuurlijk wordt je voor gek uitgemaakt als je zegt dat de Zon om de aarde draait. Dat past tenslotte niet in het hokje wat de wetenschap zelf gebouwd heeft. Nee hoor, de aarde draait om de Zon.. toch?

Maar waar blijf je dan met je relativiteit, de Zon draait dan net zo hard om de aarde alsdat de aarde om de Zon draait. Al die banen die we denken te zien zijn allemaal relatief. Wellicht zou men de onzin van dat gedraai om de Zon wel begrijpen als de Zon net zo groot was als de aarde. Wie of wat bepaald dan eigenlijk wat het midden is van ons zonnestelsel? Wie een klein beetje begrijpt wat relativiteit is, die zou weten dat het geen ene moer verschil maakt ofdat je Pluto of dat je de Zon als middelpunt neemt. Does size matter? He jakkes, des te meer we denken te begrijpen des te minder we zien..:)

 

Met je voetjes op het strand bewijs je het ongelijk van Einstein..

Als u vandaag op het strand bent of waar dan ook dan zou u voor de aardigheid eens op een andere wijze naar uw omgeving kunnen leren kijken. Het is erg warm dus wellicht wilt u straks een duik nemen in het water of loopt u even naar een kiosk om een verfrissend ijsje of biertje te halen. Terwijl u deze handelingen verricht bewijst u telkens weer het grote ongelijk van de natuurkunde aangaande de snelheid van licht. Feitelijk is de aanname dat licht een snelheid heeft niet het foutje van Einstein, het idee dat licht een snelheid zou hebben is al een paar eeuwen geleden aangenomen.

Ik noem het echter het foutje van Einstein, maar dat doe ik meer omdat er geen enkele discussie meer blijkt te bestaan over de axioma’s die Einstein gebruikte in zijn relativiteitstheorie. Misschien weet u het ook helemaal niet dat de lichtsnelheid van 300.000km/s een axioma is, maar eigenlijk nooit echt bewezen. En ik zal u dan even uitleggen hoe u met uw voetjes in het zand kunt leren zien waarom de lichtsnelheid een axioma is en dat het waanzin is om van de snelheid van licht te spreken.  Dat dit erg eenvoudig is, daar moet ik u wellicht even voor waarschuwen, want de mens heeft de neiging om oplossingen vooral te zoeken in complexiteit en niet in haar pure eenvoud.

Als u straks over het strand loopt dan laat u voetstappen achter in het zand, en des te sneller u loopt des te sneller blijven die voetstappen achter in het zand. Maar het is natuurlijk onzin om te zeggen dat die achtergebleven voetstappen een snelheid hebben. Terwijl u beweegt laat u voetstappen achter, de achtergebleven voetstappen hebben geen snelheid. Nog mooier wordt het als u de definitie probeert te geven van een achtergebleven voetstap in het zand. Een voetstap in het zand is nou juist zichtbaar door de afwezigheid van zand op de plaats waar u uw voet had geplaatst.  Een stap in het zand is zichtbaar doordat er op die plaatst eigenlijk niets te zien is. Grappig eigenlijk, de kuiltjes in het zand waar dus geen zand is bestaan voornamelijk doordat het zand op die plaatsen ontbreekt. Een voetstap is eigenlijk zichtbaar door de afwezigheid van het zichtbare.

De volgende stap is dat we naar fotonen of licht leren kijken op dezelfde wijze als dat we naar voetstappen kunnen kijken. Fotonen laten ons iets zien wat geweest is, licht is een spoor van vervlogen beelden die eerder gebeurd zijn maar die wij op een iets later tijdstip te zien krijgen. We kijken dan ook eigenlijk altijd in het verleden. We zien als het ware de kuiltjes in het zand waarvan we ook weten dat er daar op een eerder moment in de ruimte en tijd ook iets of iemand geweest is.

De kuiltjes in het zand zijn sporen uit het verleden waarbij  wij zelf “terwijl we over het strand lopen” nieuwe kuiltjes achterlaten. En iedere stap die we zetten creëert een stukje ruimte in het zand waarbij die ruimte een spoor vormt van verleden tijd.  Sporen in het zand zijn letterlijk stukjes ruimte en tijd uit het verleden. En ach, als de wetenschap nou eens op deze eenvoudige wijze naar licht zou kijken waarbij iedere fotonen een stapje in het zand is terwijl wij als massa telkens maar nieuwe stapjes zetten, hoe lastig is het dan nog om te begrijpen dat licht slechts een spoor is van alles wat geweest is terwijl wij als massa zijnde telkens de nieuwe stapjes zetten.

Uw eigen bestaan in het hier ( plaatst) en nu ( tijd), daar is de absolute grens van het universum. Licht blijft achter in het verleden daar waar wij verder gaan. En het is onzin om te spreken van de snelheid van voetsporen in het zand, en net zo groot is de onzin om te spreken van de snelheid van licht.  Licht heeft geen snelheid, licht is wat was terwijl wij verder gaan.

 

 

Iedereen kan klokkijken, maar niemand die weet wat tijd is..:)

Heel handig dat je met een klok tijd kunt meten, maar als je een wetenschapper nou gaat vragen wat tijd eigenlijk is dan geven ze niet thuis. Ja, ze gaan dan een beetje moeilijk door over de trillingen van atoom, die de tijd heel exact meten, maar de echte vraag…. Wat meet je dan? Die vraag blijft onbeantwoord.

Het wordt nog leuker als je gaat vragen wat men meet als je de temperatuur meet van e.a. massa. Ook in dat geval meet je trillingen. Kortom, of je nu de tijd meet of de temperatuur. In beide gevallen meet je exact hetzelfde, men meet trillingen.

Kortom, volgens de beredenatie van de wetenschap is klokkijken exact hetzelfde als een temperatuur meten. En meet je een temperatuur door klok te kijken..:) Maar vooralsnog weet niemand te vertellen wat tijd echt is, wát meet men nu eigenlijk al;s we tijd meten? Is tijd de trilling van een atoom, is een trilling toevallig ook een beweging? Bestaat er tijd zonder beweging?

Ik zal het antwoord geven. Tijd is een maatstaaf voor beweging. Tijd is beweging. En beweging heeft ruimte nodig. Zonder tijd geen beweging, en zonder beweging geen ruimte. En het leuke hiervan is dat tijd en ruimte niet meer bestaan bij de lichtsnelheid. En natuurlijk lijken fotonen heel erg snel te gaan, maar dat komt dan wel omdat we vergeten zijn wat we meten als we zelf tijd meten. En dat we niet meer beseffen dat wij vanuit ons eigen momentje in de tijd continu verder gaan in zowel de tijd en ruimte.
Wie de tijd meet meet zijn eigen snelheid door de ruimte en tijd. en vandaag bent u wederom op de grens van het universum. Licht laat slechts een spoor na in het verleden.

Van die vragen die niemand ooit stelt..

Vooralsnog is er in het universum geen luchtweerstand of wat voor weerstand dan ook. Op onderstaande afbeelding is toch duidelijk te zien dat zich “achter” de komeet van Halley een staart vormt.

Hoe kan zich een staart vormen in een absoluut lege ruimte waarin geen luchtweerstand is? Dit lijkt misschien een domme vraag, maar als een komeet een staart achter zich laat, waarom is er dan geen geluid in de ruimte?  De staart achter een komeet zou enkel verklaart kunnen worden doordat er sprake van “lucht” weerstand zou zijn in het lege universum, maar een beetje ruimtereiziger houdt toch liever zijn helmpje op.

Het universum is net zo groot als dat het oud is..

Eigenlijk is het allemaal vrij simpel en niet veel simpeler dan dat.. ( eerlijk gejat van Albert E.)

We zouden de constante waarmee tijd en ruimte toenemen, samen ook wel de ruimtetijd genoemd, het best kunnen zien als een pijl die met een constante snelheid in een bepaalde richting beweegt.

 

 

Voor iedere seconde die we tellen neemt de ruimte toe, en voor iedere keer dat de ruimte toeneemt wordt het telkens weer een beetje later. De afgelegde weg van de pijl is de ruimtetijd van het verleden en de weg die de pijl nog heeft te gaan is de ruimtetijd van de toekomst. De ruimte en tijd van morgen bestaan bestaan nog niet, dus als je je afvraagt wat er voorbij het universum zou zijn dan is het antwoord simpel. Voorbij het universum bestaat niet omdat het nog niet zo laat is. En zodra we in de toekomst zijn beland, en dat is al over een enkele seconde, dan heeft het moment wat al geweest is u verlaten met een snelheid van 300.000km/s.

Daar waar de wetenschap de lichtsnelheid als een snelheid ziet is dat eigenlijk onze eigen snelheid waarmee wij continu verder gaan in de ruimte en tijd. We zitten op het uiterste puntje van de pijl.  Uw lichaam is de pijl, uw bewustzijn is het uiterste puntje van de pijl.  Je moet scherp zijn om het universum te doorgronden, het is allemaal vrij simpel maar dat wil niet zeggen dat het eenvoudig is..

 

U ziet de werkelijkheid met een vertraging van 1sec per 300.000km…

Velen weten dat als je naar een ster kijkt op 5 lichtjaar afstand dat deze ster op dit moment misschien niet meer bestaat. Als deze ster al 4 jaar is opgebrand dan nemen wij dat pas over een jaar waar. Als we iets dichter bij huis blijven dan zien we de Zon zoals deze er zo’n 8 minuten geleden uit zag en zien we de Maan zoals deze er ongeveer 1.5 seconde geleden uit zag.

Des te verder u kijkt, des te verder u in het verleden kijkt. Des te dichterbij u kijkt, des minder u in het verleden kijkt. Maar als we het zeer nauwkeurig zouden nemen, en dat zouden wetenschappers dus ook moeten doen, dan zie ik zelfs de auto die aan de overkant van de straat geparkeerd staat met een hele kleine vertraging. Ik zie hem dus niet letterlijk zoals hij nu is. Je kunt nu dus eenvoudig stellen dat je de werkelijkheid waarneemt met een vertraging van 1 seconde per 300.000km. Voor iedere 300.000km die je verder kijkt kijk je telkens weer een seconde verder terug in de tijd. Letterlijk gezien kijken we uitsluitend in het verleden.

Als dit nou maar duidelijk is, dan is het verder redelijk eenvoudig om te begrijpen dat licht geen snelheid heeft en dat het wij als massa zijnde zelf de ruimte en tijd van de toekomst genereren.  Het gehele universum omvat eigenlijk alles wat voor ons zichtbaar is. Hoeveel denkwerk is er voor nodig om te begrijpen dat wij zelf bepalen wat er wel of niet zichtbaar zal worden?  Wij creëren zelf het universum van morgen  door simpelweg onze eigen dromen echt te maken.

Een universum waarin u mij zou zien Bungeejumpen  ligt niet erg voor de hand, en zal dan ook niet zichtbaar zijn in dit universum.
De wandeling naar de bakker morgen is echter zeer aannemelijk, morgen zal het zichtbaar zijn en gerealiseerd worden.  En hoe simpel of misschien wel kinderachtig het ook lijkt,  de werkelijke grens van het universum is “nu”, en laat anderen dan maar in het verleden leven..

 

Everything should be made as simple as possible, but not simpler.

Albert E.