De werkelijkheid is een projectie tussen uw oren, er is geen universum buiten uzelf..

Ik denk niet dat u hier iedere dag bij stilstaat. Maar alles wat u waarneemt is in feite een illusie die uw hersenen u letterlijk tussen uw oren laten zien of zelfs voelen. Uw ogen zijn in feite niets meer dan 2 antennes die straling opvangen, de hersenen verwerken deze straling naar zichtbaar beeld. Maar de afbeeldingen of beelden die u ziet zijn letterlijk een illusie van de hersenen.  Alles wat u ziet of denkt te zien ziet u letterlijk tussen uw oren. Dus hoe groot het universum dan ook mag lijken, het hele universum wat u ziet bevindt zich tussen de oren. Een knappe psychiater die dat er nog uitkrijgt.

 

 

Welkom op de grens tussen realiteit en toekomst..

Hoe dicht staat u nog bij uzelf? In welke mate realiseert u zich dat u zelf heel veel invloed heeft op de toekomst? Realiseert u zich dat u uw eigen toekomst continu zelf bepaald door er zelf voor de kiezen om een stapje naar links of rechts te maken? En dan gaat het niet over verkiezingen, maar puur om het momentje “nu” waarin u continu gevangen zit. Als ik stel dat u zelf uw toekomst bepaald dan denkt u vast aan de toekomst die u tegemoet komt over een paar dagen, een week, jaren of decennia. En daar gaat u eigenlijk een klein beetje de mist in. Het gaat hier over de toekomst die voor u ligt in enkele minuten of secondes. Het gaat over de toekomst waarin u nu een bepaald om een boterham te gaan smeren of dat u toch nog maar eerst een kop koffie gaat drinken. De keuze of u over een paar minuten in de auto stapt om naar uw werk te gaan of dat u toch maar met de fiets naar een kennis gaat en vandaag een dagje vrij neemt.

Iedere keuze die u maakt heeft een gevolg voor de toekomst. Vanuit uw eigen keuze die u maakt realiseert u een stukje werkelijkheid die wel of niet zal bestaan. Als u vandaag in de auto stapt om naar uw werk te gaan, en stel dat u windmolens verkoopt, dan bestaat er een kans dat u vandaag een order binnen krijgt om 20 windmolens te leveren en plaatsen op de nieuwe Maasvlakte. Het is ook mogelijk dat u onderweg gaat naar een kennis en daar toevalligerwijs een persoon tegenkomt die u een nieuwe baan aanbiedt zodat u over een paar weken geen windmolens meer verkoopt maar dat u ergens in Hong Kong de leiding gaat geven aan een nieuwe broodjeszaak.

Op ieder moment “vanuit uw eigen heden” maakt u telkens keuzes die zowel voor u als voor een ander de toekomst in bepaalde mate bepalen.  Er is eigenlijk niets absurds aan om te stellen dat de grens tussen wat was en wat komt precies op het moment is daar waar u uw keuzes maakt.  Het lijkt me niet zo vreemd om te stellen dat de grens tussen verleden en toekomst exact plaatsvind op het moment “nu”.

Het verbaast me dan weer wel een beetje dat ik dan zoveel bagger over mij heen krijg als ik stel dat het moment “nu” tevens de uiterste grens van het universum is. Ik weet wel hoe het komt eigenlijk..:)

Als ik het over de uiterste grens van het universum heb dan pakt men een telscoop en gaat zo ver mogelijk het universum in staren. En slechts een enkeling realiseert zich dat datgene wat zo ver weg lijkt eigenlijk heel dichtbij is. Uw eigen bestaan in de 4 dimensionale ruimtetijd  is exact de plaats waaruit nieuwe tijd en ruimte ontstaat. Voorbij de uiterst grenzen van het universum ligt slechts de ongeschreven toekomst. Heel simpel eigenlijk, voorbij het universum bestaat niet omdat het simpelweg nog niet zo laat is.

De relativiteitstheorie is zeer eenvoudig te verbeteren, maar niemand kijkt.

Je hoeft geen natuurkundige te zijn om tot het inzicht te komen dat Albertje E verkeerd zat te kijken. Ik denk zelfs dat deze grappenmaker verdomd goed wist dat er nog iets ontbrak in zijn theorie, en dat is ook gewoon een feit. Men is nog steeds op zoek naar een theorie die de wiskundige modellen die gebruikt worden in de kwantum mechanica kan koppelen aan de theorie van Einstein. Vergeet niet, Einstein had een theorie. En deze theorie is nog steeds geen absolute waarheid.

Wiskundig gezien lijkt de theorie van Einstein tot op grote hoogte de waarheid te spreken, op kwantum niveau blijkt God toch een dobbelaar.  U zou dit eenvoudig kunnen vergelijken met Einstein die exact weet waar de dobbelstenen zullen vallen, en dat is dan in de dobbelbak, maar op kwantum niveau kan Einstein niet vertellen op welke getallen de dobbelstenen zullen vallen. De getallen die zullen vallen voorspelt men wel op kwantum niveau, maar daar weet men dan weer niet waar de dobbelbak staat. Zo eenvoudig kan een ingewikkeld probleem vertaalt worden.
Het probleem waar de huidige natuurkunde mee worstelt is dat ze de relativiteitstheorie voor waar aannemen en dat men op zoek is naar een theorie, zoals de superstring theorie waar we nooit meer iets van vernemen, die moet passen binnen de kaders van de relativiteitstheorie. Niemand betwist de relativiteitstheorie ook al lijkt deze wiskundig gezien helemaal juist te zijn. De wetenschap worstelt dus met 2 puzzels die beide kloppen, maar helaas zijn de 2 puzzels van verschillende stukjes gemaakt die nooit op elkaar zullen passen.  De oplossing van deze 2 puzzels is simpel. De puzzelstukjes van de relativiteitstheorie liggen namelijk ondersteboven. Draai de stukjes om, en alle stukjes van de 2 puzzels vormen samen 1 grotere puzzel waarin ieder stukje perfect past.

De oplossing?
Het is niet het licht wat altijd maar met 300.000km/s gaat,  we zijn het zelf die altijd maar met 1s/300.000km verder in de ruimtetijd gaan. En dat laatste vraagt om een 4 dimensionale waarneming van de werkelijkheid waarbij tijd niet langer een wiskundige dimensie is, maar waarbij tijd gezien kan worden net als al die andere dimensies. Zo simpel, maar niemand kijkt.

De lichtsnelheid is een broodje aap..

Het is erg jammer dat men in de natuurkunde niet meer in staat is om buiten het hokje te kijken. Laten we dit maar wetenschappelijke blindheid noemen. Dat de lichtsnelheid geen snelheid is is verdraait eenvoudig te bewijzen, maar helaas weet haast niemand hoe je dan moet kijken. Dit is goed te vergelijken met het oude idee van een platte aarde waarbij we nu door goed te kijken duidelijk kunnen zien dat de aarde rond is. Als je weet hoe je moet kijken kun je het letterlijk zien. En als je niet weet hoe je moet kijken dan ga je het nooit zien.

Voor iedere seconde die we tellen schrijven we letterlijk een stukje op in de ruimtetijd, we hoeven maar op onze klok te kijken om te zien dat het steeds later wordt. En als we nu even 24 uur naar onze klok blijven kijken dan zult u zien dat u over 24 uur in de toekomst bent beland. Hoezee..  u bent zojuist begonnen aan uw tijdsreis naar de toekomst.

Aan de andere kant van dit verhaal zitten de fotonen. En daar waar u telkens met 1s/s een stukje verder gaat in de ruimtetijd daar blijven fotonen achter in de ruimtetijd van het verleden.  Licht blijft achter als een spoor van vervlogen ruimtetijd terwijl u op ieder moment een stukje verder gaat. Zonder het “nog” te beseffen bevindt u zich op de uiterste rand van het universum waarin u uw dromen wel of niet waar kunt maken. Wat u niet doet zal nooit bestaan in dit universum en dat wat u wel doet blijft “zichtbaar” achter in de ruimtetijd van het verleden. Hoe wakker bent u om te beseffen dat uw eigen besef van het heden in uw eigen momentje “nu” de grens van het universum is? Bent u in staat om anders te kijken?

 

Wetenschap: De kunst van veel weten maar niets begrijpen.

Een wetenschapper weet wat een klok is, en als hij doorgestudeerd heeft weet hij ook wat een kalender is.

Maar een wetenschapper begrijpt niet dat een kalender gewoon een klok is. Het is hilarisch, de grootste grap van God was de creatie van wetenschap.

Iedereen kan klokkijken, maar niemand die weet wat tijd is..:)

Heel handig dat je met een klok tijd kunt meten, maar als je een wetenschapper nou gaat vragen wat tijd eigenlijk is dan geven ze niet thuis. Ja, ze gaan dan een beetje moeilijk door over de trillingen van atoom, die de tijd heel exact meten, maar de echte vraag…. Wat meet je dan? Die vraag blijft onbeantwoord.

Het wordt nog leuker als je gaat vragen wat men meet als je de temperatuur meet van e.a. massa. Ook in dat geval meet je trillingen. Kortom, of je nu de tijd meet of de temperatuur. In beide gevallen meet je exact hetzelfde, men meet trillingen.

Kortom, volgens de beredenatie van de wetenschap is klokkijken exact hetzelfde als een temperatuur meten. En meet je een temperatuur door klok te kijken..:) Maar vooralsnog weet niemand te vertellen wat tijd echt is, wát meet men nu eigenlijk al;s we tijd meten? Is tijd de trilling van een atoom, is een trilling toevallig ook een beweging? Bestaat er tijd zonder beweging?

Ik zal het antwoord geven. Tijd is een maatstaaf voor beweging. Tijd is beweging. En beweging heeft ruimte nodig. Zonder tijd geen beweging, en zonder beweging geen ruimte. En het leuke hiervan is dat tijd en ruimte niet meer bestaan bij de lichtsnelheid. En natuurlijk lijken fotonen heel erg snel te gaan, maar dat komt dan wel omdat we vergeten zijn wat we meten als we zelf tijd meten. En dat we niet meer beseffen dat wij vanuit ons eigen momentje in de tijd continu verder gaan in zowel de tijd en ruimte.
Wie de tijd meet meet zijn eigen snelheid door de ruimte en tijd. en vandaag bent u wederom op de grens van het universum. Licht laat slechts een spoor na in het verleden.

Het is niet het Universum, het is het “U” “Nu” “Versum”..

Ach, Nu u versum kan natuurlijk ook

Nieuwe kennis of wetenschap vraagt om nieuwe definities. Laat ik daar dan maar een stapje in zetten en u even op de hoogte brengen van het feit dat u niet bestaat in het universum maar dat u als sterrenkind, oei.. als het maar niet zweverig wordt…, geboren van en uit sterrenstof en zelf het U nu versum bent. U bent in het heden en zult ook wederkeren in het heden. De dood is slechts een staat van bewustzijn waaruit u telkens weer wakker zult worden in armen van uw moeder.

De cyclus is volmaakt en compleet het duurt echter een mensenleven om telkens weer tot dat inzicht te komen. Alles in uw universum wijst u vanaf kinds af aan tot aan vandaag in de juiste richting, maar het kost een poosje voordat u de wegwijzers van het universum weet te herkennen.

De wil om te leven is als een kind op de kermis die telkens weer de draaimolen wil betreden, de waarheid verstopt zich zoals wij als kind ook graag verstoppertje spelen. En net als ieder spel kent ook het leven een soort van einde, maar net als dat alles in het universum draait en altijd maar weer op haar eigen manier cirkels voltooit zo is dat ook met het leven.

En daarom is het dus het Unuversum, U in het heden die telkens weer haar of zijn rondjes draait.

Kom tot zijn terwijl je voorbij draait..:)

Van die vragen die niemand ooit stelt..

Vooralsnog is er in het universum geen luchtweerstand of wat voor weerstand dan ook. Op onderstaande afbeelding is toch duidelijk te zien dat zich “achter” de komeet van Halley een staart vormt.

Hoe kan zich een staart vormen in een absoluut lege ruimte waarin geen luchtweerstand is? Dit lijkt misschien een domme vraag, maar als een komeet een staart achter zich laat, waarom is er dan geen geluid in de ruimte?  De staart achter een komeet zou enkel verklaart kunnen worden doordat er sprake van “lucht” weerstand zou zijn in het lege universum, maar een beetje ruimtereiziger houdt toch liever zijn helmpje op.

Toch raar dat iets eenvoudigs zo over het hoofd wordt gezien..

Een aardbewoner stuurde eens zijn broer op pad. Toen z’n broertje terugkwam was deze een stuk jonger gebleven dan de oudere broer die zelf achter bleef.

De aardbewoner was 10 jaar ouder maar het broertje was naar eigen zeggen slechts een minuutje op pad.

Als die jaren had de broer ( die 10 jaar lang op aarde liep te wachten) met 1m/s rondjes lopen piekeren. Ook de broer die op pad was gegaan had zeker een minuut lopen piekeren en daarbij een minuut lang een rondje gelopen van in totaal 60 meter. De jongere broer was naar eigen zeggen erg ver weg geweest, maar had in die ene minuut niet meer dan 60 meter kunnen afleggen. De broer die 10 jaar thuis was gebleven had intussen vele honderden kilometers afgelegd.

Toen er een 3e persoon om de hoek kwam kijken was al snel duidelijk wie de langste afstand had gelopen…

En als u dit verhaaltje nu goed begrijpt weet u meteen waarom het verhaaltje van Einstein weliswaar goed in elkaar zit maar eigenlijk niet meer dan een sprookje is waar de wetenschap graag in blijft geloven.

Toch nog even over die tweelingparadox..

Kort samengevat, daar waar de wetenschap stelt dat de lichtsnelheid een hele hoge snelheid is, daar beweer ik het tegenovergestelde. Ik stel en wil dus ook bewijzen dat licht ( fotonen) eigenlijk helemaal geen snelheid heeft. Ik zou aannemelijk willen maken dat de licht”snelheid”  in feite het absolute nulpunt van tijd en beweging is. De lichtsnelheid die we meten is in feite onze eigen snelheid door de ruimte en tijd terwijl licht slechts achterblijft in de ruimte tijd van het verleden.

In de vorige bijdrage waren we gebleven bij deze reactie:

“Tweelingparadox: ééntje blijft thuis, de ander maakt een reis met hoge snelheid en blijkt bij terugkomst minder tijd te hebben meegemaakt. Conclusie RH: de ander ging juist langzamer.
Tsja, logica is ook maar alles. Misschien kun je dat nog een keer uitleggen, dat diegene die een reis met hoge snelheid maakte langzamer ging dfd”

En mijn reactie hierop is:

Je kunt niet bepalen of een reiziger die vanaf aarde vertrekt echt sneller of misschien wel trager dan de aarde reist. De eigen snelheid van de aarde is onbekend en altijd relatief t.o.v. een andere massa. Indien we nu een 3e waarnemer zouden introduceren die zowel de aardbewoner en de reiziger zou kunnen zien, dan zou hij letterlijk zien dat de aardse klok veel sneller liep dan die van de reiziger, of hij zou zien dat de reiziger zijn klok veel trager ging dan die van de aarde.

Als we dit voorbeeld even doortrekken tot in het extreme, dan zou de aardbewoner 10 jaar ouder kunnen worden terwijl de reiziger op zijn eigen klok slechts 1 seconde weg is geweest.

In vergelijking tot de reiziger draait de aarde in zijn ene seconde 10 keer rond de Zon en 3650 rond haar eigen as. De reiziger zou in zijn ene seconde nog niet eens een toilet kunnen bezoeken. T.o.v.  de aardbewoners zou de reiziger er 10 jaar over doen om 1 keer in zijn handen te kunnen klappen.

Wie zou er nou sneller zijn voor een 3e waarnemer,  de aarde of de ruimtereiziger?