De grens van het universum, daar ben je “nu”..

Vanuit je huidige positie in de ruimte en tijd maak je je eigen keuzes om de realiteit naar eigen inzicht te vervullen. In feite is dat exact wat Albert Einstein bedoelde met de realiteit als hardnekkige illusie. Vanuit je eigen positie heb je telkens de keus om een bepaalde richting op te gaan. En de richting die je kiest wordt werkelijkheid, de keuzes die je wel kunt maken maar niet ten uitvoer brengt blijven dan achter als illusie  die je misschien op een later tijdstip ten uitvoer zou kunnen brengen. Maar dat wat je niet doet zal ook nooit bestaan in het universum.

Alles wat we zien is reeds gebeurd, we nemen enkel het verleden waar. Het licht wat we zien is dus een gevolg van de keuzes en gebeurtenissen die in ons universum al eerder hebben plaatsgevonden. Dat we niet in de toekomst kunnen kijken is vrij logisch, datgene wat nog niet gebeurd is niet zichtbaar en bestaat nog niet. En wat niet bestaat neemt ook geen tijd of ruimte in beslag.

Indien we het universum als een soort van uitdijende 4 dimensionale bol zouden zien dan zou je de grens van het universum wellicht kunnen zoeken op de plaats waar nieuwe tijd en ruimte gegenereerd wordt. Stel je voor het gemak het universum voor als een enorme ballon die wordt opgeblazen. De inhoud van de ballon is dan de tijd en ruimte die reeds bestaat, alles buiten de ballon bestaat dan in feite nog niet, alles buiten de ballon behoort tot de toekomst. De toekomstige tijd en ruimte bestaat “nu” immers nog niet.

Eigenlijk is het maar een hele kleine stap om je te realiseren dat de toekomstige tijd en ruimte continu ontstaat vanuit het heden. En dan gaat het over je eigen heden en je eigen besef van bestaan in de tijd en ruimte. Jij bevindt je op de grens tussen verleden en toekomst. Je neemt immers het verleden waar maar creëert zelf je eigen toekomst. Dat wat jij doet, zal door een ander later worden gezien op ander tijdstip in de tijd.  Dat wat een ander “nu” doet zal jij pas zien nadat het werkelijk gebeurd is. Je neemt immers enkel maar het verleden waar.

De grens van het universum is het punt waarop we onze keuzes maken waarmee we het verdere verloop van tijd bepalen. We creëren zelf de toekomst en de ruimte waar we ons op een later tijdstip zullen bevinden.Continu bevinden we ons op de grens tussen illusie en waarheid, dat wat we niet doen blijft achter als illusie en dat wat we wel doen bepaald voor een groot deel het vervolg van onze eigen toekomst.

Fotonen blijven achter in het verleden  en laten ons zien wat reeds gebeurd is, maar het is massa die de toekomst creëert. Vandaag is de grens van het universum, en morgen zal dat weer zo zijn..

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: