Sinds vorig jaar is ons universum weer 1 lichtjaar in grote toegenomen..

Zo simpel is het, en zo moeilijk is het te bevatten. Voor iedere seconde die wij tellen neemt de omvang van het universum 1 lichtseconde toe. Het probleem is echter  met ons besef van de realiteit dat we alles altijd erg ver zoeken en nooit heel dichtbij kijken.

De wetenschap kijkt middels telescopen diep in het universum om daar de grenzen van het universum te ontdekken. Maar ach.. een mannetje die zich bij die grens zou bevinden zou hetzelfde doen als wij. Hij zou naar ons kijken in de hoop dat hij hier de uiterste grens van het universum zou vinden. En beide hebben gelijk. De grenzen van het universum zijn daar waar de waarnemer zichzelf bevindt. Beter zou zijn om te zeggen dat daar waar een massa is, levend of niet, dat daar ook de of eigenlijk “een”  grens van het universum is.  Ieder mens of dier leeft zo in zijn eigen universum, doet daar zijn eigen ervaringen op, beleeft zijn eigen avonturen en deelt zijn ervaringen met anderen die allen weer in hun eigen universum of wereld leven.

Mijn wereld is behoorlijk hardnekkig, hij is voor mij dan ook behoorlijk echt. En ik denk dat u hetzelfde kan zeggen over uw wereld.  Maar uw wereld bestaat voor mij slechts uit een illusie die deel kan uitmaken van mijn wereld. We zijn als het ware zelf de parallelle werelden of werkelijkheden die soms naast en soms tegen elkaar werken. In de kwantum mechanica spreekt men soms over parallelle universa, en dat is helemaal niet zo gek. We hoeven deze universa slechts te koppelen aan onszelf om te leren begrijpen dat wij zelf de ruimtetijd reizigers zijn die we eigenlijk altijd al wilde worden. We zijn in wezen 4 dimensionale wezens die iedere dag opnieuw hun stappen zetten in een 4 dimensionale illusionaire werkelijheid.

Door zelf onze keuzes te maken en door zelf bepaalde stappen te zetten vormen we een werkelijkheid die ons het beste lijkt. Ware het niet dat we het niet altijd over alles eens zijn met elkaar en dat onze werkelijkheden dus nog wel eens willen botsen. Het is allemaal het spel van de natuur waarin we zelf onze weg bepalen. De werkelijkheid kan gezien worden als een illusionair woud waarin nog geen paden of wegen zijn gemaakt. U bent vrij om een weg door dit woud te kiezen en creeerd bij iedere stap die u zet een weg die voor een ander op een gegeven moment werkelijk zal zijn. Daar waar u geen stappen heeft gezet is slechts de illusie die u ook had kunnen waarmaken.

De grens van het universum is daar waar u zich nu bevindt, en dat is de grens tussen wat u wel of niet zult doen. En het mag duidelijk zijn dat datgene wat u niet doet altijd een illusie zal blijven tot de dag dat u uw droom waar maakt. Best grappig hoe zwaar een veertje kan zijn…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: