Iedere dag dat we ouder worden wordt het universum een stukje groter..

Het is eigenlijk vrij eenvoudig. Men schat de leeftijd van het universum op dit moment op zo’n 13.7 miljard jaar.  Daarnaast is het universum in al die jaren ook steeds verder aan het uitdijen. Indien we over een miljard jaar hier nog eens naar zouden kijken dan is het universum natuurlijk 14.6 miljard jaar oud, en ook nog een stukje verder uitgedijd. Voor iedere seconde die we tellen nemen tijd en ruimte letterlijk een klein beetje toe zoals een boom die alsmaar verder groeit. Ieder jaar wordt de boom iets groter en een jaartje ouder. Dat er een einde is aan de groei van een boom en dat deze uiteindelijk zal sterven is iets wat ook in het universum gezien kan worden.

Indien we ons het universum voorstellen als een enorme ballon gevuld met sterrenstelsels dan zouden we de tijd en ruimte kunnen zien als de lucht die in deze ballon wordt geblazen. Iedere seconde dat er een beetje lucht bij komt in deze ballon neemt de ruimte een klein beetje toe. Maar goed, in dit model zitten we als het ware in de ballon zoals we onszelf ook lijken te bevinden in de ruimte.

Een ander idee hierover is dat we niet in de ballon zitten maar op het oppervlak van de ballon, de ruimte en tijd zijn als het elastieken oppervlak van de ballon en wij zitten slechts als klein stipje bij elkaar op die ballon. Nu weet nagenoeg iedereen dat een stipje op een ballon groter wordt zodra je lucht in de ballon blaast.  Alles en iedereen zou dus uit elkaar worden gerukt zodra er lucht in de ballon wordt geblazen, en dat zou niet fijn zijn. En gelukkig worden we ook niet zomaar uit elkaar gerukt.  Net zoals wij als massa door de aarde worden aangetrokken zo wordt iedere massa op kleine schaal ook bij elkaar gehouden door kernkrachten.

U zou het als volgt kunnen vergelijken, aan de ene kant trekt wil de ruimtetijd ons uit elkaar trekken in alle richtingen tegelijk maar anderzijds trekt de zwaartekracht ons in alle richtingen tegelijk naar zich toe.  Zonder zwaartekracht of kernkrachten zouden we letterlijk uit elkaar gerukt worden. Vooralsnog verzetten wij ons “als massa zijnde “hiertegen en kunnen we vrolijk met elkaar samen leven. Indien we nu op deze wijze kijken naar wat er gebeurd zodra we energie onttrekken aan een massa waarbij er een lichtstraal ontstaat, dan is hetgene wat u letterlijk ziet gebeuren dat licht zich als het ware overgeeft aan de ruimtetijd. Fotonen volgen de weg van de minste weerstand en blijven achter in de ruimtetijd daar waar wij als massa steeds een stukje verder gaan.  Ik zie dit zelf maar als een andere kijkwijze naar de werkelijkheid, ik stel me voor dat ieder individu zich als het ware op het oppervlak van deze ballon bevindt die alsmaar groter wordt. En iedere seconde die deze ballon groter wordt bevind ik me steeds weer in een nieuw stukje gecreëerde  ruimte.

De ruimte waar ik mij morgen zal bevinden bestaat nu nog niet, en daar waar ik gisteren was is de ruimte in de ballon. Het is echter onmogelijk om terug te keren naar de ruimte van gisteren.  Het is allemaal een iets andere manier van kijken naar de ruimte en tijd, maar vooralsnog blijf ik erbij dat de werkelijke grens van het universum het punt is waarvandaan wij verder gaan. En dat is vandaag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: