Het universum, de ontbrekende ruimtetijd en u..

Ik moet zeggen dat ik een beetje verbaast ben over de wijze waarop een aantal reageerde op mijn stelling dat ons eigen moment in de ruimtetijd  “het heden”  precies op de grens van het universum ligt. Om dit te vergelijken met “Donderdag is groen” raakt kant nog wal, maar misschien geeft het wel aan hoe ver de mens verwijderd is van zijn eigen leefomgeving. De link tussen u en het universum ligt een stuk dichter bij elkaar dan menig persoon denkt. Een aardige vergelijking is dat we met z’n allen naar een voetbalwedstrijd kijken en daarbij het onderscheid maken tussen de supporters en de spelers. Hoeveel invloed hebben de supporters op de wedstrijd, en maakt de invloed die zij op de wedstrijd hebben hun dan niet ook spelers?

Kortom, we zijn geen toeschouwers van het universum, we zijn zelf een deel van het universum. En onze eigen plaatst en het tijdstip waarop wij handelen is precies op de grens tussen wat was en wat gaat komen. Dit is niet enkel een tijdstip in tijd, maar dit is ook op een unieke plaatst in de ruimte.  De ruimte en tijd die nog zal volgen creëren we zelf vanuit ons eigen bestaan in het “nu”.  Zodra wij sterven vervallen wij tot licht en zijn niet meer in staat om te creëren,  onze daden blijven dan achter in het verleden en zullen tot in de eeuwigheid zichtbaar zijn. En hoewel dit misschien nogal spiritueel klinkt of zweverig, het is een feit dat alles wat ik nu doe over een enkele jaren zichtbaar zal zijn voor een persoon die mij op een afstand van 5 lichtjaar zou bespieden. De persoon op 100 lichtjaar afstand zal mijn daden pas zien over 100 jaar, ik weet nog niet waar ik dan zal zijn..:)

Advertenties

32 Reacties op “Het universum, de ontbrekende ruimtetijd en u..

  1. NoSuit,NoHearts

    Blijkbaar heb je het ‘woensdag is groen’-argument niet begrepen of niet goed gelezen.

  2. Leg eens uit dan, ik heb het denk ik niet goed begrepen..

  3. NoSuit,NoHearts

    Ik maakte geen vergelijking tussen jouw antwoord en het antwoord ‘woensdag is groen’, maar tussen de twee vragen. De vraag “wat is de grens van het universum?” is net zo zinnig als de vraag “wat is de kleur van woensdag?”.

    Woensdag is namelijk niet iets wat een kleur heeft.
    En het universum is niet iets wat een grens heeft.

    Een grens is namelijk iets tussen twee dingen. Bijvoorbeeld een fysieke grens: de grens tussen Nederland en Duitsland. Of temporeel: de grens tussen de negentiende eeuw en de twintigste eeuw. Of iets onvatbaars: de grens tussen assertief en onbeschoft. Soms zeg je in spreektaal dat iets de grens is van één ding, bijvoorbeeld “de grens van Nederland”. Stiekem bedoel je dan toch twee dingen, namelijk “de grens tussen Nederland en de rest van de wereld”.
    Die twee dingen mogen elkaar niet overlappen. Zo bestaat er geen grens tussen Rotterdam en Nederland, en ook geen grens tussen de Eerste Wereldoorlog en de twintigste eeuw, want deze zaken overlappen.
    Wel moeten die twee dingen elkaar raken. Zo bestaat er geen grens tussen Nederland en Zwitserland, en ook geen grens tussen de Romeinse tijd en de Tweede Wereldoorlog.

    Als jij het hebt over de “grens van het universum”, welke grens bedoel je dan? Tussen het universum en X?
    X kan niet iets zijn wat in het universum zit, want dan overlapt het. Dus X moet iets zijn buiten het universum.
    Maar het universum is juist alles wat er is, er is per definitie niets buiten. Daarom is het onmogelijk dat het universum een grens met iets anders heeft.

    En de vraag ‘wat is de grens van het universum?’ is daarom net zo onzinnig als de vraag ‘wat is de kleur van woensdag?’.

    • earthaxis

      De grens tussen landen, de grenzen tussen kleuren, zelfs de grens tussen “lawaai” en “muziek” zijn slechts conventies, punt. Rudolf doelt met de grens van het universum op de uitdijing van het waarneembare heelal. Heeft het heelal een einde? Nee,volgens de Big Bang hypothese, die door vrijwel alle astronomen en kosmologen aanvaard wordt.  Volgens deze hypothese is het heelal eindig van omvang, maar vormt het een in zichzelf gekromde ruimte, een hypersfeer, een soort vierdimensionale bol. De uitdijing van deze vierdimensionale bol vindt dan niet plaats aan de 3dimensionale rand van de werkelijkheid, maar aan de vierdimensionale begrenzing ervan. Sterker nog; de eindige snelheid waarmee het heelal uitdijt is feitelijk haar ruimtelijke begrenzing. Dus “nosuit,nohearts” azijnzeiker die je bent, verschuil je aub niet achter je pseudo wetenschappelijke relativisme en erken bovenstaande, namelijk dat de grens tussen landen, de grens tussen kleuren, zelfs de grens tussen “lawaai” en “muziek” slechts conventies zijn, voortkomend uit de menselijke feilbare interpretatie van de werkelijkheid. De werkelijkheid kent daarentegen zeker grenzen, bijvoorbeeld de eindige massa van de aardbol, of je deze echter meet in kg of pounds is een conventie. Dus in zekere zin is woensdag dus wel degelijk groen, afhankelijk van wat je hiermee wilt zeggen, afhankelijk van de conventie dus. Of iets zinnig of onzinnig is is uiteindelijk ook een conventie, grappig “nosuit,nohearts” hoe jouw relativisme net zo goed jouw eigen argumenten relativeert. Dat het heelal uitdijt is geen conventie,maar is meetbaar. Ik herhaal: Volgens deze hypothese is het heelal eindig van omvang, maar vormt het een in zichzelf gekromde ruimte, een hypersfeer, een soort vierdimensionale bol. De uitdijende grens van het heelal bevindt zich daarmee aan het oppervlak van de hypersfeer. Hierdoor is elk gedeelte van de driedimensionale ruimte gelijk aan de grens van haar vierdimensionale evenbeeld, de uitdijing van deze hypersfeer ervaren wij dagelijks als de toemende mate van wanorde, entropie, die onomkeerbaar is als onze ervaring van de onomkeerbare tijd. Dit is wat Rudolf bedoelt als hij zegt dat de uitdijing van het heelal plaatsvindt in het “nu”.

      • earthaxis

        @NoSuit,NoHearts

        “Als jij het hebt over de “grens van het universum”, welke grens bedoel je dan? Tussen het universum en X?”

        Ik zou zeggen, hoe diep ben jij bereidt het konijnenhol in te gaan…

        Net zo goed bestaat er zoiets als de grens van je bevattingsvermogen, maar dat betekent nog niet dat er aan de andere kant van die grens zoiets bestaat als “onbevattingsvermogen”. Je zult begrijpen dat deze grenzen slechts bestaan als abstracties in onze belevingswereld. En ook al is het in onze belevingswereld een absolute waarheid, deze absolute waarheid wordt begrensd door ons beperkt bevattingsvermogen, dat eindig is door de beperkte capaciteit van onze hersenen.

        Pareidolie of pareidolia is een psychisch verschijnsel, een vorm van illusie waarbij iemand een zodanige
        interpretatie van onduidelijke of willekeurige waarnemingen heeft, dat hij hierin herkenbare dingen meent
        waar te nemen.

        Dus de grens van het universum kun je niet in die hoedanigheid benaderen, aangezien je het als een “fysieke” grens benadert. Je bevattingsvermogen van wat “fysiek” is schiet hier echter ernstig tekort.
        Aangezien de natuurkundige wetten binnen onze realiteit op klassiek niveau leiden tot tijds-asymmetrische processen, wat entropie veroorzaakt, betekent dat dat deze processen temporaal onomkeerbaar zijn en dus onomkoombare verandering teweeg brengen in onze realiteit. Deze temporale onomkoombaarheid impliceert eindigheid, wat weer een grens aanduidt, nietwaar.

        Licht is (in onze driedimensionale ogen) mogelijk niets anders dan de sporen die de continu imploderende materie achterlaat op het oppervlak van de statische vierdimensionale hypersfeer waarlangs de materie zich in werkelijkheid vierdimensionaal lineair beweegt, zo ver gezocht is dit overigens niet hoor. Materie kan deze implosieve beweging onderling van elkaar echter niet waarnemen, aangezien alle materie zijn bestaansrecht ontleent aan dezelfde beweging en tov elkaar dus niet beweegt. De uitdijing van het heelal is dan slechts een driedimensionale/materiele/gravitionele illusie veroorzaakt door deze vierdimensionale dynamiek. Zwaartekracht is hiervan dan ook een gevolg. Maar vergis je niet de zwaartekracht is een intrinsieke eigenschap van alle materie met massa (en is daardoor dus niet een emergent verschijnsel bij een grote cumulatie van massa), dus de aarde trekt de mens aan en de mens trekt tegelijkertijd in mindere mate ook aan de aarde.

        Wubbo Ockels zei ooit dat onze subjectieve tijdsbeleving niets anders is dan een correctie van onze hersenen die de zwaartekracht van de Aarde continu interpreteren als een versnelling die ons lichaam maakt, een beweging en beweging betekent tijd. En ook al vind ik dit te simplistisch, toch is zwaartekracht en versnelling voor materie hetzelfde. Dit is bewezen door Einstein. Waarom is het dan zo moeilijk om te bevatten dat juist die materie in beweging is en niet het licht.

        In de beginperiode van ons universum was alles in een rusttoestand en was de energie in het universum mogelijk tijdelijk uniform verdeeld. Vervolgens is er veel veranderd en is de energie verdicht tot aan de zwaardere elementen. In laboratoria is men nu met iets soortgelijks bezig om met fotonen voorzien van een heleboel energie elektronen te creëren (http://www.theguardian.com/science/2014/may/18/matter-light-photons-electrons-positrons). De energie moet geconcentreerd worden in een kleine ruimte om dit te laten slagen, een zgn. “hohlraum”.

        Even een stapje terug, als licht (in een vierdimensionale werkelijkheid) het stilstaande statische spoor is dat wordt achtergelaten door dynamische materie, dan zou je de beweging die de materie in onze driedimensionale realiteit maakt kunnen omschrijven als een continue gelijkmatige implosie. Ik zie in deze implosieve beweging een analogie met bovenstaande concentratie van licht in zo klein mogelijke ruimte om materie te “worden”.

        Dus kort samengevat, bovenstaande zou betekenen dat stilstand in het vierdimensionale vlak van de werkelijkheid in onze driedimensionale materiele illusie lijkt op beweging; het zich zo gelijk mogelijk verdelen van energie, hierdoor zou energie altijd naar alle kanten vanuit 1 punt stralen om zich zo gelijk mogelijk te verdelen over de ruimte, eigenlijk remt de energie af en komt tot stilstand in het vierdimensionale vlak. Grappig dat vluchtiger toestanden van materie (met minder geconcentreerde massa) zoals een vloeistof of een gas, zich graag gelijkmatig verdelen over een ruimte. Zie dit als energie die meer tot stilstand neigt.

        MAAR waarom zien wij de materie dan niet met de lichtsnelheid bewegen i.p.v. het licht?
        Dit is een illusie omdat alle materie met dezelfde snelheid beweegt en dus t.o.v. elkaar niet beweegt. De minuscule snelheidsverschillen die materie t.o.v. elkaar wel heeft (veroorzaakt door massadichtheidsverschillen) liggen ten grondslag aan alle klassiek natuurkundige wetten in ons driedimensionale materiele wereldbeeld.
        Dat materie geen specifieke kant op lijkt te bewegen met de lichtsnelheid is ook een illusie. Dit komt doordat alle materie dezelfde kan op beweegt, namelijk naar binnen toe, maar t.o.v. elkaar bewegen ze niet. De materie implodeert dus. niet op een ontploffende manier, maar in een geleidelijke en continue beweging. Dat de gelijkenis met de continue uitdijing van het heelal geen toeval is lijkt mij evident.

        Maar goed genoeg gelabbekak..

  4. “De grens tussen de negentiende eeuw en de twintigste eeuw”

    En dat snap je wel?.

  5. NoSuit,NoHearts

    Ik snap mijn eigen bericht, dit lijkt me een beetje een overbodige vraag, niet?

    En dat woordje “wel”, daarmee lijk je te suggereren dat ik iets anders niet snap. Nou besef ik dat ik niet alles ter wereld snap, maar had je iets specifieks in gedachten?

    • earthaxis

      Totdat er een ToE is (zo’n theorie zou alle elementaire deeltjes en de fundamentele natuurkrachten in één model samenbrengen. Dit model zou dan hebben gegolden in de allereerste minieme fractie van een seconde na de oerknal. Oftewel toen alle energie in het vroege heelal zich nog in rusttoestand / stilstand bevond) blijft de theoretische fysica grotendeels een conventie.

  6. Kun je iets specifieker zijn over de exacte grens tussen de negentiende en twintigste eeuw? Waar en wanneer was dat?

  7. NoSuit,NoHearts

    Laten we eens zeggen dat ik het voor-de-hand-liggende antwoord geef, dan kun jij meteen door naar je verhaal waarom je het er niet mee eens bent. Dat geldt ook voor de drie vervolgvragen die je hebt.

    (Val dit aub niet op als persoonlijke aanval, het is een poging om de discussie te laten opschieten, want als jij elke keer vragen blijft stellen waar je mijn antwoord wel kan gokken, is dat onnodig vertragend.)

  8. Vragen zijn de treden op de trap der wijsheid. Als er een grens bestaat tussen de 19e en 20e eeuw, dan is er ook een grens tussen gisteren en morgen.

  9. NoSuit,NoHearts

    Er is een grens tussen vandaag en morgen. Daar komen we al erg dichtbij, dus ik ga slapen. Tot aan de andere kant van die grens!

  10. En nu nog even begrijpen dat morgen op dit moment nog niet bestaat in zowel ruimte als tijd. Alles wat vandaag geweest is ligt achter ons en verlaat ons met 300.000km/s zoals de rails van een spoorlijn achter blijft terwijl de trein ( wij ) verder reizen..

  11. NoSuit,NoHearts

    Heb je eigenlijk nog iets te zeggen over mijn uitleg waarom jouw vraag even onzinnig is als “welke kleur heeft woensdag”, of had ik me de moeite van het typen kunnen besparen?

  12. Mijn vraag is niet zo onzinnig als jouw vergelijking. Ruimte en tijd zijn in zoverre verweven met elkaar dat je ze nooit los van elkaar kunt zien.

    • Pascal

      Inderdaad! en hoe zouden we het kunnen zien als wij beseffen dat alles in cycli verloopt en dat dus ”alles wat beweegt” (=leven) niet rechtlijnig verloopt maar heen en weer terug beweegt maar voor iets van een deel van geheel op een net iets ander niveau. Voor het ”heel alles” en dus de grootste cyclus op hetzelfde niveau en dus ”volledig”.

  13. Zoals gezegd… Deixa gira girar…:)

  14. Pascal

    hahaha… duidelijk!

  15. NoSuit,NoHearts

    “Mijn vraag is niet zo onzinnig als jouw vergelijking. Ruimte en tijd zijn in zoverre verweven met elkaar dat je ze nooit los van elkaar kunt zien.”

    Lees jij ergens in mijn vergelijking dat ik ruimte en tijd los van elkaar zie???

    Het kan best zijn dat voor jou de term “grens van het universum” wel zinnig is, maar dan moet jij een andere betekenis voor het woordje “grens” hebben dan ik, of een andere betekenis voor het woordje “universum” hebben dan ik. Ik kan niet achterhalen of dat waar is, omdat jij nergens uitlegt wat je precies bedoelt. Als jij het hebt over de “grens van het universum”, welke grens bedoel je dan? Tussen het universum en wat nog meer?

  16. Op de grens tussen wat was en wat komt is de plaatst waar jij bent, en dat is “wat is”..

  17. NoSuit,NoHearts

    Juist. Maar dat vroeg ik je niet.
    Als jij het hebt over de “grens van het universum”, welke grens bedoel je dan? Tussen het universum en wat nog meer?

  18. Letterlijk de grens tussen wat was en wat komt, dat is zowel een grens in tijd als ruimte.

  19. NoSuit,NoHearts

    ???
    Dan moet je het niet de ‘grens van het universum’ noemen, maar de ‘grens van wat was’, of ‘de grens van het verleden’.

  20. Pascal

    Oké, in mijn ogen blijft het een ”rechtlijnig” welles nietes spelletje en ik wil nog wel een poging wagen om te kijken of onze ”wis-kundigen” hier wat met het cyclische beeld kunnen.
    Het universum zoals ik al eerder opperde is overal te zien in de natuur en de werking van de natuur is toch het geen waar we naar zouden moeten kijken. Als makkelijk voorbeeld kunnen wij het cyclisch proces van de natuur zien in onze dag en nacht cycli en de seizoenen waar het leven op aarde op reageerd. De planten en dieren bijvoorbeeld trekken zicht terug in de winter om zo hun energie te behouden en daarmee in het voorjaar weer te kunnen groeien. Dat betekent dus als er voedsel schaarste is -dat hetzelfde is als energie schaarste- er energie wordt vastgehouden en er dus minder uitstraling is. Is er voldoende energie dan wordt het leven bewegelijker en gaat meer energie uitstralen want het is dan ook niet nodig de energie vast te houden. Zo balanceerd alles in actie=reactie met elkaar in de symbiose die leven heet. Alles staat dus in ”relatie” met elkaar. Ik ga nu niet in op wat er aan het einde van zo’n cyclus gebeurt want dat maakt het onnodig ingewikkeld.

    Relativiteit betekent dat iets in relatie staat met iets anders en uit de natuur kunnen we dus afleiden dat deze relatie streeft naar een balans. In vervlogen tijden benoemde men het uitstralende het Yang en het behoudende het Yin. Het Yang en/of het bewegelijke kost dus energie en het Yin is de rust fase…. Daarom ook is het Yin sterker als het Yang en dit verschil in energie is dan ook de reden waarom alles in beweging is. Zo werdt ooit de man het Yang genoemd in relatie met de vrouw het Yin… dat inmiddels dan wel in omkerings is maar het Yang en Yin als begrippen veranderen daarin niet. Is er te veel Yang in een relatie dan is de uitstraling dus sterker om die balans te behouden met het Yin en is er te veel Yin in een relatie dan zal het Yin veryangen en/of zoals de vrouw doet nieuw leven voortbrengen wat dan ook een uitstraling is.

    Het licht laat ons de balans zien tussen het Yin en Yang maar wij mensen zien het niet dat de natuur altijd in balans ”is” omdat wij in onszelf het vertrouwen verloren zijn… dat is onze ”onrust” die helaas ook nodig bleek te zijn voor de ”oneindige” balans van de kosmos.

    Met andere woorden: het licht is de balans tussen de relaties en de relaties zijn altijd en oneindig in beweging…. mede door dit gepeupel hier..haha

    Maar er is nog zat bijzonders te verhalen ook gezien in het licht van aantrekken en afstoten en/of uitdijen en inkrimpen en…. zou iemand dit kunnen vertalen in tegenwoordige wetenschap ?

  21. Da’s mooi omschreven, het Yin en Yang van licht kan gevonden/gezien worden door ons te realiseren dat alles wat we zien in feite al gebeurd is ( oud licht) en dat wij door middel van onze reactie hierop (actie) zelf de toekomst scheppen. Wij creëren in zone eigen tijd en aanwezigheid in de ruimte de toekomst.

    Een ander die jou ziet neemt enkel waar wat jij gedaan hebt, en jij neemt een ander zijn daden waar die al plaatst hebben gevonden voordat jij het zag. Actie reactie en reactie actie. Het is inderdaad een cirkel die altijd rond zal blijven maar wel steeds groter ( ouder) wordt.

    Alles is 1. Maar hoe ga je dat wetenschappelijk/wiskundig bewijzen? 1 + 1 = 1 ( maar dan wel een grotere 1 en niet 2. 🙂 )

  22. Pascal

    Hoi Ruud,

    Inderdaad is alles wat wij als individu zien al gebeurd maar onze reactie staat wel al vast voordat wij het licht gezien hebben want het verloopt immers in een oneindige perfecte cyclus. Die cyclus is geen cirkel maar is in verandering of anders gezegd laat de verandering zien. Die verandering bestaat uit perioden van aantrekken en afstoten, uitdijen en inkrimpen, koude en warmte enz… het één volgt het ander op en verloopt via een sinus vorm dat ook weer in verandering is naar iets dat wij kennen als het ECG en/of hartslag.
    Daarin klopt het wel dat wat beweegt uiteindelijk weer terug valt naar waar het uit ontstaan is. Vlak voor die terugval en/of bij de dreiging tot terugval is er dus ”energie nood” met als reactie samenbundeling van materie -ook wel fusie genaamd- waardoor er weer voldoende energie beschikbaar is en de materie in fissie gaat. Dit proces is ”re-cycling” van materie ook wel stof-wisseling, metabolisme en verbranding genoemd. Uit deze cycling en re-cycling ontstaat het licht en voor ons kleine wezentjes het best te zien bij de sterren.
    1+1 kun wel omschrijven als 2 maar deze twee is een ”samenbundeling” van éénen en heeft meer energie dan de éénen los van elkaar. en haha…de twee is dan wel inderdaad weer een éénheid zoals de kosmos als heel-al.

    Hoe dit nu precies in het vat te gieten kijkend naar het licht zit ik over te peinzen ook betreffende de reflectie en/of spiegeling van licht in verband met het oneindig bewegen.

  23. Hey Pascal,

    Of onze reactie helemaal vast staat op datgene waarop we reageren daar ben ik het niet helemaal mee eens, maar deels heb je wel gelijk. We hebben wel een flinke vrijheid in de wijze waarop we reageren op de dingen die ons overkomen. De cyclus waar je het over hebt zal wel altijd voltooit worden ( en dat staat dus als het ware vast) maar de “weg” die men aflegt om die cyclus te voltooien kan als het ware variëren.

    Misschien beantwoord dit ook meteen je vraag? .

    • Pascal

      Hoi Ruud,

      Wij reageren toch op de manier zoals het in onze genen is vastgelegd ? Die ”genen” zijn de overlevingsgevechten van onze ”voorouders”. Onze voorouders die allemaal net een andere weg liepen.
      Voor de reactie van de materie zelf geldt hetzelfde… want de vorming of fusie is ook weer ergens een reactie op geweest. Alle ”actie=reactie” is dus te voorzien in een oneindige cyclus en omdat dit voor alle atomen geldt zijn er zoveel reacties tegelijkertijd dat dit onmogelijk is om voor ons te volgen.
      Wij kunnen wel de grotere cycli bekijken en deze dan op alle anderen plakken en dit is ook geweten en nagelaten als… ”Alle cycli zijn elkaars gelijke omdat zij allen uit elkaar geboren zijn en alleen de aller kleinste éénheid alszijnde het atoom en de allergrootste éénheid alszijnde het heelal heeft zijn weg naar oneindigheid gevonden”…. al het andere is eindig en is er voor de oneindigheid van al wat is.
      Zo is de aarde ooit uit de zon geboren en zal daar ook weer op terugvallen… al zijn de geleerde het daar nog niet overuit, maar zo simpel is het wel. De aarde loopt nu inderdaad in een bijna cirkel gang om de zon maar dit is in het verleden een elips geweest omdat de aarde toen nog meer energie bezat. Die afname van energie en/of de ”energie nood” deed het leven op aarde ontstaan. Daarvan was de dampkring een eerste uiting die werkt als een dekentje en om dit dekentje te onderhouden ontstond weer het geen wat men nu leven noemt… in het verleden stelde men dat alles wat beweegt leven is. Daarin is dan ook duidelijk te zien dat de mens er niet slimmer op is geworden maar in een steeds kleiner ik-wereldje leeft. Maar oké, ”het is dus de afname van energie waarom er evolutie is en die evolutie werkt als tegenwicht ”.
      Maar sorry: ik dwaal af van het onderwerp. Het beeld wat ik probeer te verduidelijken is dat het licht dat bij de Big Bang (geboorte) ontstond door het in fusie en daarna weer in fissie gaan van de materie (recycling) brandend blijft tot de nieuwe cyclus en/of Big Bang en ”ex-act” zo lang zodat het weer de trigger is voor die nieuwe Big Bang.
      Het bijzondere hieraan is ook dat dit proces van ””het aanhouden van het licht” is geweten en tevens nog in symboliek van toevallig de Olympische spelen is te zien.

      Ik ben het dus ook met je eens dat de gemeten lichtsnelheid helemaal afhankelijk is van de eigen beweging…. die steeds minder wordt door energie verlies…. en/maar die eigen beweging bestaat alleen in relatie en dus ten opzichte van iets anders dat daardoor energie opdoet. Het gene wat de energie kosmisch gezien opdoet zijn de zwarte gaten.

      De grens van het universum ligt mijn inziens ook overal maar veranderd wel ”al-tijd” en/of ”conti-nu”… het woord nu is waarschijnlijk dan ook afgeleid van het nieuwe. Die verandering is heen en weer van cyclus tot cyclus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: