Vanuit het heden nemen tijd en ruimte toe met zo’n 300.000km/s..

Nu lijken fotonen voor de meeste natuurkundigen dan wel heel erg snel te gaan maar nooit hoor ik de wetenschap iets zeggen over onze eigen snelheid t.o.v. al die voorbij schietende lichtdeeltjes ( of golfjes 😉 ). Het verbaast mij dat er niets of nauwelijks iets geschreven wordt over onze eigen snelheid in het universum. Goed, we kunnen het hebben over de rotatiesnelheid van de aarde om haar eigen as, de snelheid van de aarde om de Zon en dan eventueel ook nog spreken over de snelheid van de Zon in de melkweg, maar veel verder komen we niet.

 

Misschien is het al een aardige stap om over de snelheid van de melkweg te spreken. Maar zolang we niet weten wat absolute rust is in het universum, is iedere snelheid relatief. Behalve de lichtsnelheid,. Die is wel absoluut, maar dat deze snelheid net zo goed het absolute nulpunt van en in de ruimte en tijd kan zijn die stap wordt helaas overgeslagen, Dat is erg jammer, want als we het dan toch graag over een multidimensionaal universum spreken waarom houden we het dan maar bij 3 zichtbare dimensies en 1 mathematische ( tijd ). Die laatste is overigens best zichtbaar, maar dan moet wel duidelijk zijn wat het absolute “nu” is. Jaja.. en die vindt je dus vooral bij jezelf. 🙂 

 

Het zou al mooi zijn als we ons zouden realiseren dat er niets meer is dan het absolute heden. Verleden en toekomst bestaan slechts als illusie. We kunnen niet terug naar gisteren en de tijd en ruimte van morgen ontbreekt simpelweg gewoon. Meer dan “nu” bestaat niet, al het overige is illusie die wellicht heeft of gaat bestaan. 

Eigenlijk is dit een vrij helder concept wat helaas verdraaid lastig te bevatten is. Het is een stapje van bewustwording zodra men begrijpt dat de ware grens van het universum het heden is. Het verleden verlaat ons in de vorm van licht met 300.000km/s. Maar hoe leg je uit dat tijd achterblijft in iedere richting tegelijk zoals een ballon expandeert in alle richtingen tegelijk? 

 

Ach ja.. ik blijf gewoon m’n best doen tot dit begrepen wordt…

Advertenties

Hoe Kelvin en Celsius het foutje van Einstein laten zien…

De relativiteit van getallen zou in feite voldoende bewijs moeten zijn dat er iets flink mis is met de natuurkunde. Daar waar men het heeft over een absolute snelheid van licht van zo’n 300.000km/s  (299.792.458m/s is iets exacter) is in feite een volstrekt willekeurig getal. Waarom dit zo is kan ik u in één zin duidelijk maken:

Het absolute nulpunt is de temperatuur van 0 kelvin, deze temperatuur staat gelijk aan -273,15°C en -459,67°F.

Goed, bovenstaande zin gaat over temperatuur en niet over snelheid. Nou zijn temperatuur en snelheid wel aan elkaar gelinkt, maar dat is een discussie van een andere orde. Waar het hier om gaat is wat nou eigenlijk de absolute waarde van een getal is als 0 kan staan voor zowel -273,15 als -459.67. Als dit kan, waarom kan 0 dan ook niet staan voor 1 of -1? En waarom zou 0 niet kunnen staan voor 10 of -10? De grap is dat dus dus absoluut wel kan, het is maar net wat voor naam we het beestje geven.

En daar waar de natuurkunde dus de plank flink misslaat is dat de zogenaamde absolute waarde van 299.792.458m/s ( de lichtsnlheid) in principe net zo goed de waarde van 0 of 1 zou kunnen hebben. 

Ik bewijs hier niet mee dat licht eigenlijk helemaal geen snelheid heeft. Maar wat ik hier wel mee bewijs is dat de hele natuurkunde met al haar exacte meetgegevens niets meer is dan een kaartenhuis van willekeurige getallen. 

Einstein z’n ongelijk bewijs je door de absolute waarde van de lichtsnelheid op 1 te zetten. Van de geniale rekensom E=mc² blijft dan niets meer over dan dat 1 = 1 x 1. Een kleine verandering in de notatie zou de hele natuurkunde op z’n kop zetten. 

 

 

 

 

Licht is slechts een spoor van alles wat geweest is..

Alles wat zichtbaar is is al geweest voordat u het kon zien. De werkelijkheid die wij zien zijn als voetstappen in het zand. We zien nooit de letterlijke actie, we zien slechts het spoor van de actie die al geweest is voordat we het zagen.of konden waarnemen.

Het is best grappig dat als je je heel bewust wordt van tijd dat je feitelijk altijd maar naar dingen uit het verleden zit te kijken. Wat wij zelf beschouwen als nu is slechts ons eigen moment in de tijd waarop we iets zien wat eigenlijk al was. “nu” is zo dichtbij ons dat we er eigenlijk overheen kijken. Als we het over het heden hebben dan is dat een soort van collectief heden. Het is voor iedereen is onze omgeving vandaag wellicht 19 Mei. Mocht u dit op een andere dag lezen dan zal ook deze dag op dat of dit moment voor vele mensen in uw omgeving ook gelden. De uitzondering die ik maak is voornamelijk bedoelt voor de verwarring die ontstaat als 2 mensen hetzelfde lezen op hetzelfde moment terwijl er de één in Nederland zit en de ander is Australië.

Als we straks het WK in Brazilië bekijken en Nederland scoort dan juichen de Nederlanders in Brazilië net even eerder dan dat wij dat hier in Nederland doen. Er is een tijdsverschil tussen het moment waarop er wordt gescoord en het moment waarop wij dat zien.

Als we dit voorbeeld nog verder doortrekken en daarbij een voorstelling maken van een mannetje op de Maan dan zal deze indien hij door een telescoop naar de wedstrijd zit te kijken pas 1,5 seconde nadat er gescoord wordt ook daadwerkelijk zien dat er gescoord is.De fotonen van de wedstrijd die hij ziet bereiken hem tenslotte pas na zo’n 1,5 seconde. Ik hoop maar dit dat nog een beetje te volgen  is want de werkelijkheid is nog vreemder dan dat u kunt vermoeden.

Stel nu een voor dat u vanuit Nederland de wedstrijd in Brazilië volgt en daarbij ook via een telescoop het mannetje op de Maan ziet. Op een gegeven moment scoort Nederland. U ziet dat hier pas na zo’n 1/10 seconde, ietsje later dus. Vervolgens kijkt u naar het mannetje op de Maan. Die ziet het doelpunt pas na 1.5 seconde vallen waarna het nog een 1.5 seconde duurt voordat u hem ziet juichen. Tussen het doelpunt wat valt in Brazilië en het juichende mannetje wat u ziet op de Maan zit dus 3 seconde verschil.

Denk hier maar eens aan als u uzelf in de spiegel ziet staan. U ziet uzelf altijd jonger dan dat u werkelijk bent. Indien u vanaf de aarde in  een spiegel zou kijken op de Maan dan ziet u al uw eigen bewegingen met 3 seconde vertraging. Het blijft lastig om over te brengen maar alles wat u ziet is letterlijk al geweest. Licht is slechts het spoor van ons verleden en vanuit uzelf creëert u de toekomst.

En zo dicht zit u dus op het exacte randje van het universum én de werkelijkheid..:)  

 

Op de grens van het universum vindt u uzelf..

Hoewel we met telescopen diep het universum in lijken te kijken is een telescoop eigenlijk niets meer dan een enorm vergrootglas. Middels een telescoop kijk je niet veel verder het universum in dan dat u nu doet, het enige wat een telescoop doet is het aanwezige beeld wat hier aanwezig is vergroten zodat zichtbaar wordt wat nu niet te zien is.

Zelfs het idee dat u met uw ogen vanuit u hoofd naar buiten lijkt te kijken is een knap staaltje bedrog waarbij uw hersenen u flink in de maling nemen. Letterlijk “gezien” kijkt u helemaal nergens naar maar valt er een elektromagnetische straling op uw ogen welke door uw brein omgezet wordt tot een zichtbare afbeelding. Uw hersenen fungeren als een omvormer waarbij deze straling wordt omgezet in zichtbaar beeld. We zijn echter zo druk bezig met ons leven dat we de werkelijkheid uit het oog verliezen als er al een werkelijkheid zou zijn.

Zonder direct de hele natuurkunde onderuit te halen wil ik toch het e.a graag duidelijk maken waarbij ik het dan zou willen hebben over de vergeten kijkrichting van de wetenschap. Eén van de fundamenten onder de wetenschap is de axioma dat licht een snelheid heeft. En hoewel deze beweging of snelheid uiterst nauwkeurig lijkt te zijn gemeten zou hier best nog wel eens een discussie over gevoerd mogen worden. Zelf heb ik geruime tijd weinig tot niets geschreven over dit onderwerp, maar misschien is het de moeite om dit onderwerp nog eens op te halen. Kort samengevat zou ik de volgende stellingen willen poneren;

* De snelheid van licht is 0 km/s

* Wij bewegen zelf met 299.792 km/sec door het universum 

* Licht is slechts een spoor van energie

* De grens van het universum is letterlijk “nu”

* Vanuit het heden creëren wij zelf de tijd en ruimte van morgen

* Het is onmogelijk om een massa tot absolute rust te brengen in tijd en ruimte

 

En om te beginnen in de juiste volgorde zou ik willen beginnen met het idee dat de grens van het universum niet heel ver van ons vandaan is maar juist erg dicht bij ons is. Daar waar de wetenschap steeds verder denk te kunnen kijken middels een telescoop kijkt men in feite geen meter verder maar ziet men slechts datgene wat hier is sterk vergroot. Tenslotte zien we de fotonen die hier aanwezig zijn en niet de fotonen die ” zeg maar” 13 miljard lichtjaar van ons vandaan staan.

Duidelijk toch?    

 

 

 

 

 

 

 

cosmos a spacetime odyssey.. en nu even opletten hé..:)

Toch nog eens proberen duidelijk te maken waar wij ons bevinden in de space/time…

Bekijk de video in onderstaande link en let goed op de plaats en het tijdstip waar wij ons nu bevinden,

Cosmic calendar

Als u goed oplet begint de kosmische kalender bij de big bang ( daar waar de tijd en ruimte zijn begonnen) en eindigt deze kalender op het tijdstip waar wij ons nu bevinden. Stel uzelf de volgende vraag..

Bestaat er tijd zonder ruimte?

Het antwoord zit hem in de vetgedrukte woorden..;)
Nog een keertje dan maar:

“Vandaag bevindt u zich op de grens van het universum, en zolang u leeft dijt het universum uit in de tijd en ruimte die u zelf ter beschikking heeft en benut. Voorbij de grenzen van het universum is het morgen of wellicht straks..”

De werkelijkheid is een projectie binnen (in) het brein..

Zodra we onze ogen open doen en naar buiten kijken beginnen we direct met onszelf te bedriegen. Er is geen buiten..:)

Alles wat we zien is slechts een projectie van ons brein waarvan wij denken dat deze echt is. De grens tussen echt en illusie is zo nauw verweven dat je beter zou kunnen spreken over een echte illusie van de werkelijkheid.
Met onze ogen vangen we lichtdeeltjes op die door ons brein worden omgezet naar zichtbaar beeld. Maar feitelijk ziet u de werkelijkheid dus letterlijk tussen uw oren en is het zelfs denkbaar dat ieder mens een andere werkelijkheid ziet. Het maakt alle onrust op aarde wel eenvoudig verklaarbaar. Zoveel hoofden, zoveel werelden en dus ook zoveel illusies.

Tot zover dit, want waar het hier bij mij werkelijk om draait is om een bewustzijn aan te wakkeren waarbij men zich enigszins beseft dat het hele universum een illusie is die met gemak tussen uw oren past. Het universum is niet groter dan het oneindige inbeeldingsvermogen van de mens.

Het is even wakker worden, maar eigenlijk is het een zeer eenvoudig concept of idee om de werkelijkheid zo te bekijken dat de werkelijkheid niets meer is dan onszelf. De werkelijke grens van het universum hoeven we niet heel ver te zoeken. Want het universum is slecht begrenst door de stappen die wel wel of misschien juist niet nemen. Goed dan. Zo denk ik er dus over..:)

De lichtsnelheid is nog altijd een flinke boterham met aap..

Bij de lichtsnelheid stopt de tijd, is ruimte afwezig en is er sprake van absolute rust. Wat wij nu (nog) zien als een maximale snelheid, zo’n 300.000km/s, is in feite het absolute nulpunt van beweging en tijd. Niets is zo traag als licht, en wij als massa zijnde gaan met 1s/300.000km richting een nieuwe toekomst. Het heden, en dat is vandaag, is in feite de grens van het universum waarvandaan op ieder ogenblik nieuwe tijd en ruimte ontstaat. Nieuwe tijd en ruimte worden telkens weer geboren vanuit en in het heden. Bij iedere stap die u zet of iedere ademhaling die u doet creeërt u een nieuw stukje tijd en ruimte.

Heel leuk hoor die theorieen van Einstein en cornuiten, maar als ze hun ogen en oren eens zouden openzetten ( en dan niet ene oor in, andere oor uit ) dan zouden ze tot de verbazende conclussie komt dat het inderdaad waar is dat des te dieper we het universum inkijken des te verder we terug in de tijd kijken. Op 10 lichtjaar afstand zie je wat er 10 jaar geleden gebeurde en op 13 mijard lichtjaar afstand zie je wat er op 13 miljard lichtjaar aan de hand was.  Raar dat niemand goed kijkt naar wat er hier vandaag plaatsvindt en waar we naartoe gaan..

De grens van het universum, we zijn er al en we zijn het zelf..:)