De werkelijke grens van het universum bevindt zich in het heden..

Je zou het niet zeggen, maar ons universum wordt steeds kleiner. Daar waar we vroeger nog wel eens over de open vlakte staarde of op ontdekkingsreis gingen om nieuwe werelden te ontdekken kijken we nu vaak niet verder dan het scherm van ons mobiele telefoontje. De nieuwe wereld van vandaag is Google, Bing of een andere zoekmachine. Filmde we ooit de omgeving en legde deze vast op de gevoelige plaat, vandaag filmen we onszelf en zetten we onszelf middels de selfiestick steevast in het midden. Het gaat erom waar jij bent, en niet om waar je bent. 

Zou ons ego uiteindelijk zo groot worden dat we onszelf uiteindelijk weer in het middelpunt van het universum zetten? Dat klinkt misschien erg “egocentrisch”, dat is het ook, maar vergelijk onszelf maar met stipjes op het oppervlak van een bal. Welk stipje op het oppervlak van een bal is exact in het midden van het oppervlak? Nee, ik bedoel dan niet het middelpunt in de bal maar puur het oppervlak aan de buitenzijde van de bal. 

Zo’n punt op het oppervlak is dan wellicht op zichzelf het middelpunt van het oppervlak van de bal, maar vervolgens kan de stip naast deze punt exact hetzelfde beweren. elk punte aan de buitenzijde van de bal is het centrum van het oppervlak en ligt ook altijd exact even ver van het centrum van de bal. Goed, de bal is dan exact rond.

De grens van ons universum zit verscholen in onszelf waar fictie en werkelijkheid elkaar raken. En dat klinkt vreemder dan dat het is. We hebben een wereld waarin we “nu” bestaan en een wereld waarin we straks bestaan. Straks kan zijn over een enkele seconde maar “straks” kan ook over een langere tijd zijn, bijvoorbeeld een maand of een jaar. En om de echte wereld van de fictieve te scheiden kun je zeggen dat “nu” echt is en dat de wereld en werkelijkheid van over een jaar slechts fictie is. We kunnen er nu over dromen maar in materiële zin bestaat de toekomst nog niet. We zijn daar pas als het zo laat is. En deze zin verteld u precies aar de grens van het universum gevonden kan worden. De grens van het universum is de tijd en wel “nu”. 

“Voor” en “na” het heden bestaan 2 fictieve werelden. De wereld van het verleden en de wereld van wat ons toekomt. Deze werelden bestaan slechts in gedachte en vertellen ons wat geweest zou zijn en wat wellicht gaat komen. En precies daar tussenin zit U, verscholen in het nu. 


Aan wie is de Nederlandse staat zijn schuld dan eigenlijk schuldig?

Heel leuk hoor dat de staatsschuld zo’n €27.000,- per Nederlander is. En natuurlijk ook geweldig dat de overheid die schuld bij de burgers legt. Tenslotte moet iemand de prijs betalen.  Da’s wel zo eerlijk, wie een schuld heeft moet zijn schuld “het liefst met rente” terugbetalen. Het mooie is dat de staat vandaag de dag geld kan lenen met negatieve rente. Das wel zo handig, als de staat maar genoeg leent lost de schuld vanzelf op. 1% negatieve rente op 1 miljoen verminderd de staatsschuld meteen met €10.000, hoeveel miljard gaat de staat nog lenen om ons schuldenvrij te maken?

Ons? Da’s een grap, de staat is dat geld tenslotte schuldig aan zijn burgers, binnen en buiten de grenzen van de provincie die men ook wel Nederland noemt. Hoe zit dat dan? Als iedere staat, dus niet louter Nederland, zwaar in de schulden zit en diezelfde staten dat geld schuldig zijn aan  hun burgers, waarom moeten de burgers dan meer belastingen gaan betalen? De staat is ons in feite geld schuldig, en vervolgens krijgen we zelf de rekening hiervoor? Da’s lekker, want vervolgens leent de staat dat geld met negatieve rente van u zodat u zich helemaal kapot kunt werken en daar uiteindelijk steeds minder voor terug krijgt. Jaja, de wereld van het geld is een heel leuk sprookje. En de enige manier om uit de schulden te komen is tot het inzicht komen dat financiële rijkdom in feite de grootste schuld is die u kunt hebben. Des te meer u van dat goedje in huis heeft, des te armer u eigenlijk bent. Ooit gedacht dat een dakloze misschien wel de rijkste persoon op aarde was?  😉

 

Vanuit het hier en nu gaat u iedere seconde een stukje verder..

Zo moeilijk is dat toch niet? Als u kunt klokkijken en u zich een beetje bewust bent van uw eigen positie in het universum dan is het kinderlijk eenvoudig om tot het besef te komen dat uw eigen aanwezigheid in de ruimte en tijd letterlijk de plaats is waar vanuit het universum steeds verder uitdijt.  Bij iedere stap die u zet volgt een reactie daarop van het universum om u heen. En het universum is niet louter de enorme ruimte om ons heen gevuld met sterren en planeten,  het universum is het alles omvattende heelal. Wellicht afgeleid van “het al”.

Als ik hier een stukje tekst plaatst op dit weblog dan reageert het universum daar in zekere mate op. Geen zorgen, ik kan niet het hele universum even een slinger geven en ben ook niet in staat om de Maan uit positie te brengen. Nee, de mate waarin ik in staat ben om het universum te veranderen is groot, maar dan wel weer zo klein dat u er eigenlijk niets van zult merken. 🙂 En ik ben geen tovenaar ofzo, ik heb net zoveel macht over het universum als u. De waarheid kan worden gevonden in het allerkleinste, wellicht kunt u uw eigen God vinden onder een steen, maar ja.. als je niet weet hoe je moet kijken ga je dat natuurlijk nooit zien of vinden.. 😉

Daar waar de wetenschap op zoek is naar een verklaring van de werkelijkheid zet diezelfde wetenschap zich bij iedere ontdekking steeds verder buiten spel. Ze lopen letterlijk de werkelijkheid voorbij door niet het spel in zichzelf te ontdekken. Daar waar het einde is daar is ook het begin, en natuurlijk kun je heel ver gaan in het zoeken naar het begin door met je telescoop de ruimte in te staren, of door het kleinst mogelijke deeltje in kaart te brengen. Een hele leuke puzzel, maar beide puzzels brengen u nooit daar waar u zijn moet. Om de werkelijkheid echt in kaart te brengen moeten we voornamelijk naar onszelf kijken, en de leuke contradictie die ons gegeven is maar die slechts een enkeling zal begrijpen is het volgende, ik zal hem even apart quoten zodat u er niet aan voorbij gaat. ( ow ja, u gaat altijd voorbij en wel met zo’n 300.000km/s terwijl licht het spoor is wat wij achterlaten in de ruimtetijd.. ).

Des te realistischer u bent, des te minder u in staat bent om de realiteit te bevatten. Als u denkt dat deze illusie echt is dan heeft u het mis. Het is echt een illusie.

Het is verder een heel klein stapje om tot een heel eenvoudig inzicht te komen, en met alle kennis van de wereld zult u nimmer tot deze wijsheid komen. Niets is zo vergankelijk als kennis, de eeuwigheid verbergt zich in wijsheid en kan gevonden worden in alle metaforen die de illusie van de werkelijkheid u laten zien. Als u droomt dan droomt u in metaforen, en als u wakker bent is dat eigenlijk exact hetzelfde. De realiteit is niets meer dan een hardnekkige droom waaruit u ooit zult ontwaken om wakker te worden in de volgende droom. Ha, dat klinkt weer lekker zweverig..:) En daar hou ik eigenlijk helemaal niet van, maar goed.. moet ik mijn ogen dan sluiten voor de werkelijkheid die een illusie is?

Goed, als je heel realistisch bent, en dan bedoel ik echt realistisch!, dan kunnen we eigenlijk helemaal niet bestaan. Hoe realistisch is het als ik stel dat er een oneindig grote ruimte bestaat waarin een oneindig klein stipje bestaat ( als de ruimte oneindig groot is, dan zijn wij natuurlijk oneindig klein)  waarin kleine wezentjes leven die achter een televisie op de bank zitten met een Ipad? En elke ochtend lopen die wezentjes naar de bakker en drinken koffie. Zo houden er blijkbaar ook van om elkaar de hersens in te slaan en zijn verslaaft aan olie. Ook denken ze dat ze in staat zijn om het universum in kaart te brengen, maar dat is ongeveer hetzelfde als de weg van Amsterdam naar New York te vragen aan een mier. De kans dat dat lukt is oneindig klein. 🙂

Goed, de enige overeenkomst die zowel door een mier of een mens begrepen zou kunnen worden ( en dat is wel zo eerlijk)  is dat je bij iedere actie die je teweeg brengt je in staat bent om het universum een klein beetje naar eigen inzicht in te vullen.  Heel eenvoudig eigenlijk, uw eigen bestaan in het hier en nu is exact op de plaats waar vanuit het universum telkens een stukje verder gaat. Vandaag is de grens van het universum, en uw eigen staat van bewustzijn ( en dat is de staat waarin u zich bewust bent van uw eigen moment in het “nu”) geeft aan hoe flinterdun of kort die grens eigenlijk is.

De realiteit creëren we zelf vanuit het “nu”.  En dat “nu” dat is dus de grens van het universum.  En nu verder…

 

 

 

 

 

 

 

 

Vreemd dat men zo vijandig reageert op een ander idee..

Het is niet anders, ik stel dat wij met 300.000km/s  verder bewegen door de ruimtetijd en dat zodra we dit niet meer doen of kunnen dat we dan eigenlijk dood zijn. We gaan dan in feite over in licht. Het is een iets andere kijk op de realiteit die niet perse goed of fout is. Het is anders. En natuurlijk hoef je dit niet met mij eens te zijn. Maar ik verplicht niemand tot iets. Maar het blijft me wel verbazen hoe men zich blijkbaar persoonlijk voelt aangevallen door mijn kijk op de realiteit die je toch nooit bij mij zult kunnen veranderen. Goed, het kan wel.. maar dan verwacht ik op z’n minst dat je middels een trappetje van een wolk komt neergedaald en een paspoort bij je hebt waarop staat dat je God bent. En zolang je dat niet kan dan hou ik het er maar bij dat God niet bestaat en dat niemand mij hoeft te vertellen wat de waarheid is. Ik schrijf uiteindelijk op wat ik geloof en waarvan ik denk dat het waar is. En al heb je alle boeken gelezen die jou allemaal vertellen wat waar is en wat niet. Ik denk wat ik denk, en niemand die me dat af kan nemen. Behalve dan die man of vrouw die nu nog op een wolk zit  en aan mij kan bewijzen dat hij of zij God is.

Welkom op de grens tussen realiteit en toekomst..

Hoe dicht staat u nog bij uzelf? In welke mate realiseert u zich dat u zelf heel veel invloed heeft op de toekomst? Realiseert u zich dat u uw eigen toekomst continu zelf bepaald door er zelf voor de kiezen om een stapje naar links of rechts te maken? En dan gaat het niet over verkiezingen, maar puur om het momentje “nu” waarin u continu gevangen zit. Als ik stel dat u zelf uw toekomst bepaald dan denkt u vast aan de toekomst die u tegemoet komt over een paar dagen, een week, jaren of decennia. En daar gaat u eigenlijk een klein beetje de mist in. Het gaat hier over de toekomst die voor u ligt in enkele minuten of secondes. Het gaat over de toekomst waarin u nu een bepaald om een boterham te gaan smeren of dat u toch nog maar eerst een kop koffie gaat drinken. De keuze of u over een paar minuten in de auto stapt om naar uw werk te gaan of dat u toch maar met de fiets naar een kennis gaat en vandaag een dagje vrij neemt.

Iedere keuze die u maakt heeft een gevolg voor de toekomst. Vanuit uw eigen keuze die u maakt realiseert u een stukje werkelijkheid die wel of niet zal bestaan. Als u vandaag in de auto stapt om naar uw werk te gaan, en stel dat u windmolens verkoopt, dan bestaat er een kans dat u vandaag een order binnen krijgt om 20 windmolens te leveren en plaatsen op de nieuwe Maasvlakte. Het is ook mogelijk dat u onderweg gaat naar een kennis en daar toevalligerwijs een persoon tegenkomt die u een nieuwe baan aanbiedt zodat u over een paar weken geen windmolens meer verkoopt maar dat u ergens in Hong Kong de leiding gaat geven aan een nieuwe broodjeszaak.

Op ieder moment “vanuit uw eigen heden” maakt u telkens keuzes die zowel voor u als voor een ander de toekomst in bepaalde mate bepalen.  Er is eigenlijk niets absurds aan om te stellen dat de grens tussen wat was en wat komt precies op het moment is daar waar u uw keuzes maakt.  Het lijkt me niet zo vreemd om te stellen dat de grens tussen verleden en toekomst exact plaatsvind op het moment “nu”.

Het verbaast me dan weer wel een beetje dat ik dan zoveel bagger over mij heen krijg als ik stel dat het moment “nu” tevens de uiterste grens van het universum is. Ik weet wel hoe het komt eigenlijk..:)

Als ik het over de uiterste grens van het universum heb dan pakt men een telscoop en gaat zo ver mogelijk het universum in staren. En slechts een enkeling realiseert zich dat datgene wat zo ver weg lijkt eigenlijk heel dichtbij is. Uw eigen bestaan in de 4 dimensionale ruimtetijd  is exact de plaats waaruit nieuwe tijd en ruimte ontstaat. Voorbij de uiterst grenzen van het universum ligt slechts de ongeschreven toekomst. Heel simpel eigenlijk, voorbij het universum bestaat niet omdat het simpelweg nog niet zo laat is.

Het licht is de wijzerplaat van de klok waar wij langs bewegen.

Het zal de wetenschap niet zijn  ontgaan dat tijd en beweging aan elkaar gerelateerd zijn. Om tijd te meten gebruiken gebruiken we een beweging of trilling die zo constant mogelijk is of op z’n minst lijkt te zijn.  Een eenvoudige klok is in principe genoeg, op een goede klok loopt de secondewijzer met altijd exact dezelfde snelheid in de rondte over de wijzerplaat. Bij een klok met een omtrek van 1 meter gaat het uiterste puntje van de secondewijzer altijd met 1m/min in de rondte. Als we middels deze wijze naar een klok kijken kun je ook zeggen dat de snelheid waarmee tijd verloopt 1m/min is. Zodra de secondewijzer een weg heeft afgelegd rond de wijzerplaat van 60 meter, je zou dan eigenlijk een wieltje op het puntje van de secondewijzer moeten monteren, dan weet je dat er na een afgelegde weg van 60 meter een uur aan tijd voorbij is gegaan.

Tijd kun je heel goed uitdrukken in “afgelegde weg”,  en bij een constante snelheid kun je het aantal secondes wat voorbij is gegaan eenvoudig tellen door gewoon de afgelegde meters te tellen. Als je weet dat een snelheid altijd exact dezelfde is dan maakt het in wezen niets uit of je spreekt over m/s of s/m. Dan rest mij eigenlijk een aantal vragen die maar niet beantwoord worden:

Waarom mag je niet zeggen dat de snelheid van tijd gelijk is aan de snelheid van licht die wij meten?

In plaatst van een lichtsnelheid van 300.000km/s kun je ook zeggen dat tijdsverloop gelijk is aan 1s/300.000km. Als we “het licht” beschouwen als de wijzerplaat van het universum dan is het mogelijk om ons eigen bestaan in het heden, het hier en nu,  te zien als het uiterste puntje van een secondewijzer.  Is het onmogelijk om een concept te bedenken waarin tijd een snelheid heeft?

 

 

 

 

 

Waarom hebben natuurkundigen toch zo’n moeite met referentiekaders en definities?

Natuurkunde voor beginners..

Volgens de wetenschap is de lichtsnelheid zo’n 300.000km/s, ik rond dat een beetje af omdat de exacte waarde relatief is. Tenslotte is de meter ook maar een afspraak, en als deze op e.a. manier iets langer was geweest dan was de lichtsnelheid ook op een mooi rond getal uitgekomen. Ik zou de exacte afstand die een foton in 1 seconde zou afleggen in vacuüm.  299 792 458 m/s, overigens gewoon 1 Rudiaanse kilometer ( Rkm)  noemen.

De gemeten lichtsnelheid is dan exact 1 Rkm/s in vacuüm. Tot zover even dit.

Nu onstaat er wel een probleem met de formule E=mc². Want c staat dan nog steeds voor de lichtsnekheid, maar als we daar dan 1Rkm voor invullen dan wordt de formule als volgend:

E = m x (1²Rkm / 1²s) , oftewel E = m x 1.

Nu wat anders,

Als licht een snelheid heeft van 1 Rkm/s t.o.v. ons, dan kun je ook zeggen dat wij een snekheid hebben van 1Rkm/s t.o.v. licht. U weet wel, relativiteit. Als A een snelheid heeft t.o.v. B, dan heeft B exact dezelfde snelheid t.o.v. A.

Het blijft me verbazen hoeveel moeite men in de wetenschap heeft met het kiezen van andere referentiekaders en hoe weinig ze eigenlijk begrijpen van de door henzelf bedachte definities. Wie een beetje scherp is ziet gewoon heel eenvoudig dat Einstein heeft bewezen dat 1 x 1 = 1. Tja, wetenschappelijke blindheid noem je dat. Door de bomen het bos niet meer zien..